Dat is nou typisch iets voor mij. Als het nieuw is, is het leuk. Doe ik het heel enthousiast. Maar al snel, zeg na een week of twee, dan komt de klad erin. Zo gaat dat met dit log ook. Het leek me zo leuk om dagelijks iets te schrijven. Iets gezelligs en iets huiselijks. Nou moet ik je bekennen dat ik me ernstig heb afgevraagd wie er op mijn boodschappenlijkstjes en beslommeringen zit te wachten, maar dat terzijde.

Het is alweer bijna een week geleden dat ik iets geschreven heb. En in de tussentijd is er eigenlijk ook niet zoveel gebeurd. Na het goede gesprek vrijdag heb ik zaterdagavond lekker gedanst. Rita van de Salsales was mee. Dat was gezellig en ik hoop werkelijk dat zij daar ook zo over denkt. Zondag ben ik vergeten en maandag was een gewone dag werk .

Maandagavond heb ik gezwommen en daarbij aangenaam gesproken met een aantrekkelijke jongedame. Volgens Michelle mag ik niet zo passief zijn te denken dat het nooit wat kan worden. Laat me daarom, mijn bijgeloof ten spijt, gewoon maar de wens en het voornemen uitspreken dat het wat wordt. Volgende week maar eens haar naam vragen, dan wordt het wat concreter…

Dinsdag ge-Rock&Rolld. Wel flink door m’n rug gegaan bij het gooi en smijtwerk, maar ach. Moet kunnen he. Wat stijfjes gisteren met salsadansen. Moet maar kunnen. En vandaag weereens een dag hard gewerkt. Dat is wel weereens verfrissend.

Michelle (hoi) heb ik van de week trouwens veel gesproken. Perikelen. Ze vroeg zich nog af of ik dat erg vond, steeds maar praten met mensen met liefdesverdriet. Naar eer en geweten heb ik haar gerustgesteld. Het werd een heel interessant gesprek waarin ze me onder andere op het hart heeft gedrukt toch vooral niet bij voorbaat van alles het slechtste te denken. Raar, want ik dacht dat ik toch wel tamelijk optimistisch was. Leerzaam.

Ik houd op. Eigenlijk kan ik niet helder denken door het bier. Een halve liter en mijn verstand is weer gevlogen. Treurig. Je kunt wel zien dat ik nooit een goede student geweest ben. Teveel hoge cijfers en te weinig resistentie tegen bier…

Zo zeg. Dat lucht op! Gisteren had ik een gesprek met de ‘nieuwe’ bij ons op de zaak. Er is me meteen een boel duidelijk geworden. Begrijp nu wat beter waarom een en ander zo raar gelopen is. Heb nou ook weer meer vertrouwen in de zaak. Het is gek om het zelf zo te constateren, maar ik ben er toch wel opgelucht door.

Woensdag had ik weer een salsales. Dat was toch wel weer leuk. Weliswaar was ik nog niet helemaal fit (na het zwemmen ben ik soms droger dan na het dansen woensdag), maar het was erg gezellig. Heb er zin in om volgende week weer te gaan. Ook omdat ik een paar aardige mensen heb leren kennen. Allemaal vrijgezellen, gek genoeg en niemand van mijn leeftijd. Maar er was een fijne sfeer.

Vanavond gaat een van de dames die ik woensdag heb leren kennen mee dansen. Ze bleek jaren in Papendrecht gedanst te hebben, maar gestopt te zijn vanwege een scheiding. Wat mij betreft is dat geen geldige reden om je snor te drukken, dus ik sleep haar vanavond met de haren de dansvloer op. Ben benieuwd!

Oja, en dan morgen! Morgen ga ik samen met m’n moeder een dagje naar een beautyfarm in Papendrecht. Om alle voor de hand liggende opmerkingen zal ik voor de vorm even glimlachen ("het was wel nodig, he?" / "alsof er nog wat aan te doen valt…" / "ben jij zo’n ijdeltuit dan?" / "hahahahaha" / "<giechel>"). Ik heb er zin in…

Bah. Vandaag was echt een klotedag. De eerste werkdag ooit dat ik niet alleen het gevoel heb niks gedaan te hebben, maar dat het ook zo is! Wat een ellendige sfeer op het werk. Meneer Joker was de enige die met een blij gezicht rondliep. De rest was somber, gedemotiveerd en liep te schimpen op de Joker. Wat een eikel is die vent ook.

Dansen ging ook niet zoals ik wilde. Het vreet allemaal aan me.

Vanavond – ik had net een tijd lang met Michelle zitten bellen – realiseerde ik me ineens dat afgelopen donderdag weer zo’n keerpunt was. Zo’n moment dat je tegen de lamp loopt, dat je luchtbel van illusies wordt doorgeprikt en je weer helemaal opnieuw moet beginnen met bellenblazen.

Donderdag was echt een schok. In een keer werd ik van alle kanten met m’n neus op de feiten gedrukt. Alsof ik uit een droomwereld ineens in het vagevuur terecht gekomen was. Zo voelt het nu althans, vorige week leek het allemaal niet zo belangrijk.

Ik begin ook te vermoeden dat mijn ziek zijn dit weekend er verband mee houdt. Al die nep, die opgekropte spanningen en die desillusies. Dat moet er op een gegeven moment gewoon uit. Als koud zweet en woeste dromen, in dit geval.

Strakjes kruip ik onder de wol. Misschien somber ik nog wat. En dan hoop ik dat het morgen weer mooi weer is en er weer wat te lachen valt.

Salut.

Dat was een lang weekend! Hij begon vrijdagavond en morgenochtend is hij pas echt voorbij! Nou moet ik toegeven dat ik vandaag een beetje valsgespeeld heb… Eigenlijk is een maandag natuurlijk gewoon een werkdag. Maar ik heb gespijbeld… :$

Laat het me uitleggen (@baas): vrijdagavond voelde ik me wat ‘zwakjes’. Zaterdag heb ik me daar verder weinig van aangetrokken. Gewoon uitgeslapen als altijd, beetje gelummeld overdag en ‘s avonds er lustig op los gedanst. Alleen toen ik thuiskwam (oh, heerlijk gedanst trouwens) en ik mijn sundae ijsje inmiddels niet meer zo op mijn maag voelde drukken, begon ik als een gek te rillen. Zo koud voelde ik me ineens!

De nacht van zaterdag op zondag heb ik heel ingewikkeld gedroomd. Heel veel onbelangrijk denkwerk. Kennelijk had ik koorts, anders kan ik het ook niet verklaren. Zondag was ik in ieder geval niks waard. Misericordia. Slappe hap. Vannacht weer zo slecht geslapen. Ziekmelden leek me dus volkomen redelijk.

Ben gelukkig weer goed opgeknapt vandaag. Dagje rust en frisse lucht (aan beide is ernstig gebrek op kantoor) deed wonderen. Weer lekker gezwommen vanavond. Afgezien van een beetje keelpijn is alles dus weer bij het oude…

Bah. Wat een naargeestige werkdag. Op het werk hing een rotsfeer. Zo’n bedrukte sfeer alsof het moet gaan onweren. Het zal wel met de mededeling van gisteren te maken gehad hebben. Sommigen hoorden er pas gisteravond van. Een hoop gepraat, geroddel en gespeculler dus. Hopelijk sust het weekend de gemoederen en kunnen we maandag weer rustig aan het werk.

Net nog gerecreëerd in het zwembad. Lekker nat water, maar verder een dooie boel. Wel leuk, maar niet enerverend. Maar misschien komt het ook gewoon door mijn rotdag dat ik er weinig lol in had. Wie zal het zeggen. Morgen in ieder geval weer zaterdag. Dan ga ik weer lekker dansen. Net als dinsdag en woensdag. La vita e bella…