Nog een raar gesprek
Vandaag was er weer zo’n raar gesprek. Een bijeenkomst nu. Of eigenlijk een mededeling. Zonder dat we het wisten werd er over onze toekomst gesproken. En de uitkomst van die gesprekken werd ons ‘medegedeeld’. Fijn. Een raar gesprek en iedereen van slag. Dat krijg je dan.
Waarom nemen mensen zichzelf toch soms zo serieus dat ze – vrijwillig! – meedoen aan de meest bizarre spelletjes. Om een of andere reden is geld soms zo belangrijk, dat al het andere ervoor moet wijken. Dromen, reputaties, aanzien, geluk. Alles is ondergeschikt aan geld.
Maar misschien is het een luxe om je daarover te beklagen. Staat geld eigenlijk niet gewoon voor overleven? En is alles doen voor geld eigenlijk gewoon overlevingsdrang? Is het niet heel natuurlijk dat dromen, reputaties, aanzien en geluk het onderspit moeten delven als ‘overleven’ in het gedrang is? Met een pistool in mijn oor gedrukt zou ik me ook niet meer zoveel zorgen maken over mijn reputatie en waarschijnlijk schaamteloos in mijn broek plassen…
Raar gesprek
Vandaag had ik een raar gesprek. Ik wist al van te voren dat ik het gesprek zou hebben. Dat was zo afgesproken. Afspreken voor een gesprek is eigenlijk op zich al raar. Een gesprek heb je gewoon. Dat ontstaat zo. Maar niet dit gesprek.
Al bij binnenkomst (wat het was ook nog eens een binnen-gesprek) voelde het raar. Geen leuke sfeer, geen leuke mensen. Het gesprek liep een beetje stroef. Ik praatte en praatte maar. En het ging maar nergens over.
Soms klikt het gewoon niet met je gesprekspartners. Dan praat je een keer met ze. Misschien twee keer. En daarna nooit weer. Wel fijn dat er een soort ongeschreven afspraak is dat geen van de praters daar verder moeilijk over doet. Sommige gesprekken mislukken. Dan is er geen ‘chemie’. Geen punt. Ieder gaat z’n eigen weg en je probeert het later gewoon opnieuw met een ander…
Rock ‘n’ Roll baby!
Zo, dat was leuk! Vanavond had ik een Rock & Roll les. Wufte dans met woepse muziek. Ik kijk al uit naar de volgende les! Echt een toefje slagroom op de dag. Een dag die verder overigens weinig om het lijf had. De hele dag gewerkt. Veel kleine klusjes, veel snelle klusjes, soms kortaf tegen collega’s. En dan ook nog een nieuwe werkplek. Een hoop nieuwe dingen om aan te wennen dus 
Jee, wat een mooi weer!
En ik zit binnen achter mijn bureau weg te kwijnen. Het leven is soms ook zo oneerlijk…
Heerlijk begonnen
Je kunt niet zeggen dat ik vanochtend vroeg was. Maar wat een heerlijke dag! Nog net op het nippertje de bus gehaald, de trein stond voor me klaar, op de tram hoefde ik niet lang te wachten… En dat boekje van Wolkers wekt zo’n fijn zomergevoel op… 8 uur kantoor en dan weer verder met het billenboek.
