Vandaag was een lesje in sterfelijke eenzaamheid. Het was een rare werkdag. Erg druk en erg onbevredigend. Ik zou werkelijk niet kunnen zeggen wat ik vanochtend gedaan heb. Het was vast belangrijk, maar elke herinnering eraan ontbreekt. De laatste paar dagen heb ik mezelf misschien ook wel teveel uitgeput. Laat slapen, veel piekeren…

Ik was net naar mijn wekelijkse Sneak. Gisteren hoopte ik stiekem dat ik Merlijn mee naar de film zou kunnen krijgen. Maar ze had bezoek vandaag. Bezoek. Om een of andere zieke reden kan ik dat bezoek niet uit mijn hoofd zetten. Allerlei jaloerse gedachten en waanbeelden waaien door mijn hoofd. Als ik het uit mijn hoofd probeer te zetten, stormt het verder in mijn maag.

De film was op z’n zachtst gezegd verontrustend. Het was een psychologische thriller. En een goede, want ik ben helemaal in de war. Ik liep net van mijn auto terug naar huis. Noodgedwongen moest ik mijn auto wat verder weg parkeren. Al wandelend door het donkere straatje hoorde ik ineens miauwen. Ik keek omlaag en zag een witte kat met een rare snuit. Hij liep geaffecteerd op me af. Z’n snuit verontruste me en ik hoopte dat kat me niet zou volgen. Maar dat deed ie wel. Ik heb zeker 5 keer omgekeken om te zien of hij me nog volgde. Pas toen ik de hoek van de straat omging was de kat weg. Maar zijn honeurs werden meteen waargenomen door een zwarte kat. Het beest kwam op me afgestormd, zo leek het. Ik vluchte de straat op. Daarna heb ik hem niet meer gezien.

‘The machinist’ heet de film. Ik weet niet wanneer hij uitkomt, maar hij was eng. Het gaat over een man die al een jaar niet meer geslapen heeft. Iets weerhoudt hem van slapen, maar hij weet niet wat. Door de slapeloosheid is hoofdrolspeler Trevor ernstig vermagerd… en de acteur ook. Alleen zijn skelettenlijf was al beangstigend. Een hele sinistere film, helaas met een wat teleurstellend einde.

Ik moet nog wat werk doen. Dat doe ik al een paar dagen en het is daardoor dat ik nu zo moe ben. Ik werk tot diep in de nacht door om wat centen bij te verdienen. Klinkt wel zielig. Waan.

Verloren ben ik. Verloren in mijn eigen ingewikkelde doolhof van gedachten en verwachtingen en hoop. Als ik geloof in lot, wat geloof ik dan? Dat alles goed zal komen? Of alleen dat alles zin heeft. Maar zin voor wie? Zin in wat?

Ik heb lekker gezwommen. Rotdag op werk gehad. Het begon met mijn wekker. Die heb ik vanochtend kennelijk zonder het te weten twee uur vooruit gezet. Resultaat: verslapen. Ik werd wakker met de gedachte dat het 11 uur was! In gedachten hoorde ik mijn baas al brommen. En hoorde ik mezelf in allerlei bochten wringen om het goed te praten. Niet boos zijn baas, ik meen het niet kwaad…

Pas na een kwartier keek ik op een andere klok en ontdekte ik dat het pas net negen uur geweest was. Nog steeds te laat, maar nog wel goed te praten. Eenmaal op mijn werk nodigde baas me uit voor een kopje ‘thee’. Ik drink geen thee. ‘Thee’ is kennelijk jargon voor een reprimande. "Het gaat niet goed he, Michiel?", informeerde baas vriendelijk. Het gaat inderdaad niet goed. Ik ben hopeloos verloren in mijn doolhof van hoop, verwachting en desolate, ontkende verliefdheid. Waarschijnlijk heb ik iets anders geantwoord.

Vijf minuten later kreeg ik een e-mailtje. Wederom van baas. Hij reageerde op een bericht dat ik naar een collega gestuurd had. Omdat baas in het mailtje genoemd werd, heb ik hem een afschrift doen toekomen. "Niet zo wollig", beet baas me toe. Mijn taalgebruik was kennelijk te ‘wollig’. Prima. Het gaat dus niet goed met me en ik praat wollig. Misschien heb ik een enge ziekte? Verander ik langzaam in een stijf en krakkemikkig schaap. Ik zal me eens scheren.

Ze krijgt morgen ‘bezoek’. Leuk voor haar. Ik ga morgen naar de film. Misschien. Eigenlijk heb ik geen zin. Rotfilm. Ik heb zin om een maand van de aardbodem te verdwijnen. Na die retraîte kom ik dan terug en zie ik wat mijn lichaam en onbewuste verstand van mijn leven gemaakt heeft. Misschien tref ik het wel aan als het net in een woeste vrijpartij verwikkeld is. Of terwijl het zijn hoofd buigt en staart naar de dobber die het leven is. Misschien is het er na een maand niet meer. Dat het van eenzaamheid is vergaan. Dat het niet zonder mij kon.

Ik wil iets leuks. Of uitzicht op iets leuks. Of in ieder geval het gevoel dat er iets leuks zou kunnen komen. In plaats van die domper. Het gevoel dat er iets leuks had kunnen komen. Dat er uitzicht op iets leuks had kunnen zijn. Dat ik leuk verspeeld heb.

Vanavond ben ik zwaar op de hand. Misschien komt dat door al het lichtzinnig drijven in het zwembad vanavond. Heb ik mijn hoofd op hol laten brengen door klotsend water en hormonen. Maar beter zwijgen…

Zoals ik aleens eerder betoogde, vanuit mijn hoge weblog toren, beschik ik over maar weinig zelfdiscipline. Dat betekent dat ik makkelijk dagen gelukkig kan zijn, zonder ook maar een keer naar mijn log gekeken te hebben. En gelukkig was ik van de week. Gosje mikke

Ik besef me ter dege dat met de bekendmaking van mijn staat van geluk ik de nodige vragen over me afroep. Mensen zullen willen weten wat mijn geluk te weeg heeft gebracht. Maar mensen zullen ook vragen naar de precieze daginvulling van de dagen van mijn gelukkige week. Laat me beide kampen gelukkig maken en op beide vragen antwoord geven.

Vraag een: waarom ben je zo gelukkig? Antwoord: hele leuke week met veel Merlijn en mooi weer.

Vraag twee: wat heb je gedaan van de week? Maandag: zwemmen met Merlijn. Dinsdag: film met Merlijn. Woensdag: bloed geven zonder Merlijn. Donderdag: terrasje gepakt met Merlijn. Vrijdag: gezwommen met Merlijn. Zaterdag: gedanst en gedacht aan Merlijn. Zondag: heerlijk niks gedaan.

Het antwoord op vraag twee roept waarschijnlijk weer meer vragen op. Hoewel ik naar alle waarschijnlijkheid stijlbreuk pleeg door ook die vragen te beantwoorden, laat ik me door zulk dreigend onheil niet weerhouden.

Gewoontedier als ik ben ga ik elke maandag met mijn broer baantjeszwemmen in De Louwert. Dat zwemmen duurt dan een uurtje (dat is geen onderdeel van de gewoonte, maar een harde beperking die het zwemrooster oplegt). Merlijn, gewoontemens als ze is, gaat ook elke maandag zwemmen. We hebben gezellig wat gekletst en gezwommen. Dat wil zeggen: we hebben eerst een half uur gezwommen en gezwegen. We vermeden elkaar, zo leek het wel. Daarna hebben we een half uur gepraat en gedobberd.

Dinsdag ben ik met Merlijn naar de film geweest. Dat hadden we zo afgesproken. Nu het Rock & Rollen weer is afgelopen, grijp ik terug naar mijn oude dinsdagavond-sneak-preview-bij-pathe gewoonte. Merlijn wilde wel mee. Omdat de Sneak altijd een verrassing is, was het afwachten wat voor film we zouden krijgen. Tot mijn verbazing kregen we "A Lot Like Love". Een feel-good film over een man en een vrouw die elkaar al zeven jaar kennen als ze ontdekken dat hun vriendschap "A Lot Like Love" lijkt. Romantisch hoor.

Woendag aderlating. Valt weinig over te zeggen, behalve dan dat het meer pijn deed dan de vorige keer. De naalden die ze gebruiken zijn tamelijk dik, dus je voelt ze wel goed naar binnen gaan. Dit keer bleef ik het ding alleen voelen. Beetje raar gevoel. Toen ik mijn arm per ongeluk wat bewoog, werd de pijn even erger. Alsof die naald verder mijn arm in ging. Raar. De roze koek na afloop maakte alles weer goed, gelukkig.

Donderdagavond had ik een afspraak met een hypotheek adviseur. Gewoon om te kijken wat de opties voor oversluiten zijn. Het gesprek duurde dik een uur. Ben er wel wijzer van geworden, maar weet nog steeds niet wat ik wil. Enfin, ik belde Merlijn na afloop om te vragen of ze mee ging wat drinken in Dort. Het was een prachtige avond en ze had wel zin. Zo gezegd, zo gedaan. We hebben heel gezellig zitten kletsen en keuvelen. Om half twaalf heb ik haar weer thuisgebracht. Het was een geslaagde avond.

Pff, nog 3 dagen te gaan…

Vrijdag: het was een prachtige dag en de schilders hadden aangekondigd te komen schilderen. Heel kort tevoren, dus ik zat een beetje met mijn werk. Vrij nemen op zo’n korte termijn is niet handig (en kost bovendien een vrije dag). Mijn baas wilde me gelukkig wel een dagje thuis laten werken. Daar is helaas niet zoveel van gekomen. Ik bleek vrijdag een afspraak op de zaak te hebben en moest daardoor alsnog haasje repje naar Rijswijk. Eenmaal terug in Dordrecht heb ik geluncht met Séverine (gezellig) en daarna mijn werk weer opgepakt. Het was stikbenauwd die dag, dus om 3 uur ‘s middags besloot ik mijn werk voor later te laten liggen en de rest van de middag in het zwembad door te brengen. Merlijn was ook vrij en had zin om mee te gaan. Gezellig…

Gisteren heb ik lekker wat gefietst met mijn fiets en mijn moeder. Was heerlijk weer en ik heb ervan genoten. ‘s Avonds was er nog een dansavond. Lekker gedanst al moet ik bekennen dat ik mijn gedachten er niet helemaal bij kon houden. Een kort gesprekje met Ilona deed me goed. Het klinkt raar om het te zeggen, maar als zo’n knappe vrouw je aandacht schenkt, voel je je toch een beetje bijzonder

Vandaag, ten slotte, heb ik lekker niks gedaan. Rustig opgestaan, mijn balkon opgeruimd (gestofzuigd!) en ingericht en verder weinig. Een hele tijd zitten chatten met Michelle. Voornamelijk over mijn besognes met Merlijn en de hare met Wiebren (van Friese komaf, vandaar). We hebben dat een uur of 3 volgehouden. Interessant wel. Daarna naar Deep Impact zitten kijken. Geen onaardige film, maar beslist geen aanrader. Goedkoop, moralistisch, zoetsappig, Amerikaans amusement.

In een recensie over Armageddon, een zusterfilm over het hetzelfde onderwerp en uit hetzelfde jaar, las ik: "Special effects wail around the vacuum where the story is supposed to be." Mooi geformuleerd vond ik dat wel. Voor mij en Merlijn geldt ook wel zoiets: "Stories wail around the vacuum where special effects are supposed to be"…

Zo zeg, dat waren me de dagen wel. Heerlijk weekend gehad! Kan niet anders zeggen. Sowieso een hele goede week gehad. Om een en ander kort samen te vatten (ik wil slapen!): donderdag spareribs, vrijdag Star Wars, zaterdag afdansen (super, allemaal achten!), zondag Michelle, maandag zwemmen (Merlijn!) en vandaag "A Lot Like Love" (weer met Merlijn!). En weet je wat: daar moet je het maar mee doen!

Gisteren was ik naar Star Wars III. Al een aantal mensen hebben me gevraagd wat ik ervan vond. Het is een rare gewaarwording dat deel 3 van een 6 delige serie het hoogtepunt is. Of zou moeten zijn in ieder geval. Ik vond er niet zo veel aan. Het was een keurig verzorgde film hoor, daar niet van. Maar het was vooral een ervaring. Het verhaal is prut en de scenes zijn veel van hetzelfde. Een Anakin die nauwelijks twijfelend het kwaad tegemoet gaat een Padmé die vooral mooi loopt te wezen (wow, wat een enorme verzameling verschillende outfits showt ze!) en dan nog een paar lui met rare gezichten.

Vanavond is het afdansen. Ik ben er nog niet helemaal uit of ik zenuwachtig moet zijn. Een beetje onrustig ben ik wel. Het is ook best wel spannend. Aan de andere kant: er hangen geen levens vanaf en dansen is gewoon heel leuk. We laten het dus maar gewoon gebeuren…