Verdrietige pech

Een mens zou z’n intuïtie vaker moeten volgen. Had ik dat ook maar gedaan. Het had me een kwetsuur gescheeld. Wat ik vermoedde was inderdaad waar: Merlijn is in de tussentijd verkikkerd geraakt op die andere jongen. Die jongen die ze 2 weken voordat ik haar uitvroeg heeft leren kennen. Ik heb haar natuurlijk gezegd dat ik haar het beste gun, maar ik ben er nog niet zeker van of ik haar vannacht in mijn dromen niet zo spiezen, martelen, folteren, treiteren en zieken. Het zou een zinloze wraakgedachte zijn, maar je moet toch wat.

Als ik me bedenk dat 2 weken het verschil kunnen maken tussen een leuke tijd en een cynisch tekstje in een dom weblog, dan kan ik bijna niet anders dan lachen (zelfs door mijn droefgestemde wangen heen). Misschien moet ik nog eens in conclaaf met onze schepper, want hij flikt me te vaak van dit soort grapjes. Wat is de boodschap? Kennelijk moet ik hiervan leren dat praatjes leuk zijn, maar dat alleen handelen iets klaarmaakt in deze wereld. Eikel.

Dat laatste meende ik natuurlijk niet. De schepper beledigen zou hoogst onverstandig zijn. Ik ken wel mensen die me daarvoor al in het aardse bestaan zouden straffen. Laat staan wat Petrus met me doet als hij me na mijn verscheiden treft voor de hemelpoort. Die stuurt me regelrecht het vagevuur in, hoogstwaarschijnlijk met het verzoek me te melden bij de afdeling godslasterlijken. Dus als het helpt: sorry, ik meende het zo niet. Ik ben alleen wat in de war.

Ik ga slapen. Typen helpt niet. Ik sla mezelf wel 3 keer therapeutisch voor de kop. En als dat niet helpt, neem ik gewoon mijn vitamine C tablet: dat helpt tegen alles. Dag Merlijn…

Blauw gelopen?

Ik had gisteren weer een ontzettend gezellige avond met Merlijn. Misschien overdrijf ik en was het alleen maar heel gezellig, maar leuk was het in ieder geval. Het soort leuk dat maakt dat je naar meer gaat verlangen.

Vandaag haar daarom maar eens een mailtje gestuurd wat haar gevoelens nou zijn. Uit haar houding, doen en laten kon ik niet veel wijs. Aan de ene kant deed ze heel gezellig en enthousiast, maar aan de andere kant was er doorlopend een soort barrière voelbaar. Alsof ik vanachter tralies met haar zat te praten en er bewakers waren die elke flirtpoging dreigden te bestraffen met stokslagen.

Ze reageerde wat later op de middag. Heel uitvoerig zelfs. Ik zal niet het hele mailtje hier neerzetten (dat wordt vast niet gewaardeerd), maar dan toch in ieder geval mijn eigen parafrase. Ze zei zoiets als: "We hebben twee hele leuke avonden gehad. Het klikt van beide kanten. Dat merk je aan vanalles. Maar zoals ik je al gezegd heb toen je me mee uit vroeg, ik ben niet 100% vrij. Ik wil tegen iedereen eerlijk zijn. Dus blijf gewoon jezelf, laten we leuke dingen doen, maar zet niet te hoog in en blijf je als een heer gedragen. Een goede, close vriendschap moet in ieder geval heel goed mogelijk zijn. En wie weet wat de toekomst nog te bieden heeft. Geniet van wat je hebt."

Kortom, ze gebruikte het V-woord. Alsof ik op vriendschap zit te wachten! Ik lig tot half 11 ‘s avonds bij haar voor de deur, omdat ik wil vragen of ze vriendjes wil worden?! En dan nog vragen of ik me alsjeblieft netjes wil gedragen. Verdorie zeg. En dan "Wie weet wat de toekomst nog te bieden heeft." Het lijkt het weerbericht wel: "Vandaag bewolking, maar misschien is het morgen beter. Of anders overmorgen."

Nee, het is me duidelijk. Ik heb een blauwtje gelopen. Ze wil wel vrienden blijven, maar voor de rest moet ik m’n tengels thuishouden.

Misschien begrijp ik het verkeerd en is het voor vrouwen heel gebruikelijk om wachtrijen met potentieel leuke mannen aan te leggen. Het is natuurlijk een comfortabele gedachte dat je een reserve man hebt als het met je huidige date niet wil lukken. Mannen zijn in zekere zin ook wel een soort gebruiksartikel. Als ie op is, neem je een nieuwe. Ik heb ook een voorraad stofzuigerzakken in huis. Altijd handig…