Stom toevallig goed
Na al mijn gemijmer en gefilosofeer, ingegeven door het leed dat kerstmis heet, teken ik nu ook maar eens iets leuks op. Zelf vind ik blije mensen meestal maar half zo interessant als sombere door het leven wat cynisch geworden mensen. Ik loop dus het gevaar dat ik mezelf na teruglezing straks niet meer zo leuk vindt. Het is een risico en ik moet het maar nemen. Valt het erg tegen, dan zijn de meeste spiegels in mijn huis makkelijk te verwijderen en kan ik de confrontatie met mezelf dus betrekkelijk eenvoudig uit de weg gaan.
Enfin, het was eigenlijk een hele leuke dag vandaag. En dat mag ook weleens gezegd! Lekker uitgeslapen, om te beginnen. Door het merkwaardige tijdstip waarop ik mijn bed in steeg, was ik genoodzaakt me er met een hazenslaapje vanaf te maken. Al om half 2 vanmiddag (!) stapte ik mijn nest uit. Half brak en al een tikkeltje opgejaagd door de gedachte aan wat me te doen stond. Namelijk oliebollen kopen (in gedachten zag ik mezelf al in de oneindige lange rij staan bij de beste-hollandse-gebakkraam-van-dordrecht) en iets verzinnen voor het oudejaarsdiner. Beide taken bleken enorm mee te vallen (geen rij, maar een net nummertjessysteem; ik was binnen 5 minuten aan de beurt!) en het oudejaarsdiner wordt lekker, smakelijk en makkelijk ouderwetse zuurkoolstamppot met worst.
Een vriend belde me in de supermarkt en kondigde een onaangekondigd bezoekje aan. Dat zijn de leukste bezoekjes. We hebben lekker samen wat zitten bikken, een beetje bijgekletst en van de kaarsjes genoten. Toen nog bal. Ja, heus! Dat was ook al een genoegen. (Zoveel meevallers op een dag: het is zo scheef verdeeld op deze wereld. Misschien komt het wel doordat we vannacht een kwade kracht armer geworden zijn? Primitief gedoe trouwens met die strop…).
Nu dus het stukje over toeval. Ik heb me laten overhalen om na het dansen nog even de hort op te gaan. Normaal doe ik dat niet. Van zo’n avond dansen (met letterlijk niet meer dan 15 minuten rust op 3 1/2 uur dansen) ben ik kapot. Maar de dames in kwestie keken zo wanhopig dat ik wist dat koppigheid me niet zou helpen. Maar wat wilde nu het geval! In de obscure tent in Papendrecht waar ik verzeild raakte, had ik stomtoevallig een aangenaam rendez-vous! Een bijgelovige zou zeggen dat hier hogere krachten aan het werk zijn. Evenzogoed heel leuk!
Wat nou dan?
O hemel, wat heb ik nu toch weer gedaan! Gisteravond na het eten dacht ik nog even wat op mijn computer te gaan zitten rommelen. Nu is het verdorie 7 uur ‘s ochtends geweest (de volgende dag!) en zit ik nog achter mijn computer. In de tussentijd heb ik gezellig zitten bellen (fijn gesprek met Michelle gehad), maar vooral aan mijn nieuwe website zitten sleutelen. Hij is klaar, maar ik nu ook. Straks bal. En oliebollen kopen. Eerst slapen…
Eruit!
Ik ben eruit! Ik kóóp een bruid! Niks geen gedoe meer met elkaar leren kennen, ladingen geld verspillen aan etentjes, drinkpartijtjes, romantisch uitje dit, gezellig dingetje zo. Gewoon één keer goed de beurs trekken en daarna voor de rest van je leven een schoon huis, lekker eten en mooie kinderen! Ja, dat doe ik. Maar eens even zien… Welke zal ik dan nemen? Natalia heeft stijl haar. Tatiana kijkt dan wel weer ondeugend. Nee, ik weet het! Ik neem Martha met de mooie ketting! En niet duur…! Weet je wat, ik stuur haar meteen een bosje bloemen! Kat in het bakkie!
Realiteit… laisser-faire
Hoe kwam ze bij die vraag? Op het moment dat ze me met die vraag confronteerde, voelde ik me opgelaten. Betrapt. Ze had mijn gedachten geraden. Had ze het in mijn ogen gelezen? In de tijd met haar heb ik haar er nooit op kunnen betrappen dat ze mijn gedachten wist. En dan toch opeens zo’n vraag?
Mijn antwoord toen zal wel ontwijkend geweest zijn. Genoeg voor een vrouw om te weten dat haar vinger een pijnlijke plek gevonden heeft. Ik vraag me nog weleens af of ik misschien heel eerlijk had moeten zijn? Had ik moeten zeggen dat de gedachte weleens door mijn hoofd was gegaan? Dan had ik misschien ook moeten opbiechten dat ik in gedachten weleens zomaar iemand heb gewurgd. Nee, ontkennen was beter. Eerlijkheid is niet slechts het geven van het eerlijkste antwoord, het is het geven van een antwoord dat in het hoofd van de toehoorder zo’n getrouw mogelijk beeld van de werkelijkheid oproept. Denk ik.
Deze kerst heb ik me veelvuldig afgevraagd waarom de hele kwestie me nog zo bezighoudt. Waar komt de traan in mijn ooghoek vandaan als ik een foto zie? Wie steekt mij als ik terugdenk aan de zomer? De realiteit is overzichtelijk: mensen komen, mensen gaan. Het is wat je erbij verzint dat zorgt voor de chaos. Het zijn niet de antwoorden die me bezighouden, het zijn de onbeantwoorde vragen. Het zijn de scherven van een illusie waaraan ik me telkens weer snijdt. Waarom doe je moeite om een gebroken vaas te lijmen, als het kopen van een nieuwe zoveel makkelijker is?
Laissez-faire, Michiel, laissez-faire!
Imaginair
Het leven is complex. Het heeft een reële en een imaginaire component. Die twee lopen door elkaar heen. Geen wonder dat je soms de draad een beetje kwijtraakt. Wat echt lijkt, blijkt soms verbeeld en waan wordt soms werkelijkheid.
Afgelopen zomer was mij een goed voorbeeld van hoe je met een been in de werkelijkheid en met het andere in een schijnwereld kunt staan. Tegelijk gelukkig en ontstemd: dat is mogelijk in een complex leven. Ik herinner me wakker geworden te zijn en in de ogen van een zoete waan gekeken te hebben om een uur later in de doffe blik van de werkelijkheid te staren.
Het is zot je te realiseren dat het gemis van iets dat nooit bestaan heeft, het imaginaire, meer steekt dan het te moeten stellen zonder dat wat écht was. Een schim kun je niet begraven; hoe rouw je om een droom?
