Wachter
Gisteren heb ik twee uur in de file gestaan. Een kwartier is ongeveer mijn kritieke grens. Daarna ga ik over de rooie. File haalt hele slechte dingen in me boven. Zo ontspannen als ik was na mijn massage afgelopen maandag, zo intens verkrampt was ik gisteren. Woedend was ik. Ziedend! Maar net zo min als boos worden op een file redelijk is, is een file zelf redelijk. Ik vraag me nog altijd af of een paar eenvoudige en verstandige ingrepen fileleed niet aanzienlijk zouden kunnen verminderen. Wel ironisch dat juist ik, die zo emotioneel reageer op opstoppingen, een rationele oplossing voorstel…
Hoeveel mensen er in zo’n file niet ‘filesurfen’ is echt ongelofelijk. Van links naar rechts schieten ze, in de hoop sneller thuis te komen. Dezelfde mensen kom je een kwartier later vervolgens weer naast je tegen. Ze schieten er niks mee op, maar ze ontregelen wel het verkeer. Normale mensen rijden op één baan tegelijk, maar als je oversteekt naar een andere baan, neem je er tijdelijk twee in beslag. Heel asociaal eigenlijk.
Ik zou willen dat ik een wachter was. Het lijkt me geweldig om uren te kunnen wachten zonder ongeduldig te worden. Maar na 5 minuten begint het al. De onrust. Alsof ik bang ben dat ik door het wachten de kostbaarste minuten van mijn leven mis zou kunnen lopen. Misschien is dat ook wel zo. Met een beetje meer geduld, rust en kalmte had mijn leven er beslist anders uitgezien. Misschien had ik dan vanochtend niet alleen in mijn bed wakker hoeven worden, maar in de ogen van een zoete droom gekeken. Ongeduld wordt met eenzaamheid beloond…
Vast een stuk losser
Heerlijk. Anders kan ik het niet omschrijven. Een uur lang heb ik op de massagetafel gelegen van wat mijn buurman had kunnen zijn. Dat er om de hoek van de straat zulke genoegens te vinden zijn! Aardige man ook wel. Ik ga straks lekker even douchen en de massageolie van m’n lijf wassen. Hij beloofde me overigens dat ik morgen best wel eens wat koppijn zou kunnen hebben. Ik voel het nu al, geloof ik. Lekker m’n nest in zo…
Blij en saai
Blije mensen zijn saai. Grapjes gaan nooit over blije mensen. Altijd over idioten of pechvogels. Boeken gaan nooit over een leven vol geluk. En in films gaat altijd iemand dood. Het is maar goed dat niet iedereen blij is. God, wat zou het dan saai worden. Prozac mag in dat licht wat mij betreft gerust gezien worden als bedreiging van het prettige leven. Sombere mensen zijn hard nodig, we willen niet dat ze zich chemisch laten opvrolijken! Alsjeblieft, verscheur het recept als je dokter met pretpillen aankomt!
Ik ben niet zo’n vrolijk typ. Bij tijd en wijlen schiet ik in een dip. Meestal als het slecht weer is. Ik zou willen dat er een pil was die maakte dat je altijd blij was. En vooral ook een die ervoor zorgt dat je er geen weet van hebt dat je als blij mens heel saai bent. Dat je onbeperkt blij kunt lopen doen, zonder dat je het gevoel hoeft te hebben dat je daarmee de rest van de wereld in een ellendig groot gapend gat geurend naar verveling en spinnenwebben stort. Bestaat zo’n pil niet…?
Niet aan tippen
Er wordt wel gezegd dat wie eenmaal de duurste champagne, de meest exclusieve kaviaar en de kostbaarste truffels gegeten heeft, met iets eenvoudigs niet meer tevreden is. Ik kan me wel een beetje voorstellen hoe dat komt. Ik vraag me dan af: werkt dat ook zo met vriendschappen en relaties? Is het zo dat bij je hartsvriend vergeleken iedereen in het niet valt? Zo is het geloof ik niet. In relaties dan? Zoek je steeds een partner die de strijd met je exen aan kan? Legt dat de lat voor nieuwe relaties dan steeds hoger?
Ik heb nooit dure champagne gedronken, geen exclusieve kaviaar gegeten. En de truffels die ik weleens at, waren niet bijzonder kostbaar. Toch ben ik heel kritisch. Ik ben niet snel meer tevreden. Er is me weleens verweten dat ik veeleisend ben. Ik ontken dat maar niet. Zo erg is dat toch helemaal niet? Als je iets toevoegt aan een leven dat al mooi en fijn is, mag je dan niet wat eisen stellen? Wat je toevoegt moet het leven leuker maken, spannender misschien. Dingen verzamelen omdat het gewoon fijn is veel te hebben, is niet goed. Neem alleen die zaken die iets waardevols aan je leven toevoegen…
Teken van even
Ik heb maar even. Een jaartje of 80 slechts, waarschijnlijk. Dus ik houd het kort. Geen langdradig gezeur, geen moeilijke relaties, geen meerjarencontracten. Je moet zuinig zijn met de tijd die je hebt. Dus: het gaat goed met me, ik doe leuke dingen en ga leuke dingen doen. Ik spreek leuke mensen en ik geniet van het weer. Wat wil je nog meer?
