Niet alleen (2)
We zijn niet alleen. Bij lange na niet zelfs. Jongen, wat zijn we eigenlijk met veel! Maar als iemand zegt dat ‘we niet alleen zijn’, dan wordt daarmee meestal gehint op buitenaardse of paranormale vrienden. Ik geloof niet dat we alleen zijn. Laatst hoorde ik een parapsycholoog heel stellig beweren dat het al lang geen vraag meer is óf er geesten bestaan, maar dat vooralsnog onduidelijk is hoe je zoiets wetenschappelijk moet verklaren. De beste man had zelf al meerdere malen met klopgeesten te maken gehad. ‘Sommige waren behoorlijk aggressief’.
Westerse mensen zijn arrogante wezens. Zelfingenomenheid en een neiging zelfoverschatting zijn eigenschappen waarmee velen hier geboren worden. Ik ben geen uitzondering. Maar wat mij betreft is oprechte bescheidenheid een van de grootste deugden. Ik zeg ‘oprechte bescheidenheid’, want het verhullen van je eigen arrogantie door op de goede momenten te zwijgen is wat mij betreft niet erg bescheiden.
Ik ben wel blij met de inzichten van de parapsychologie: ze maken dat ik in een eenzame bui weet dat er altijd iemand bij me in de buurt is. Misschien ben ik te goedgelovig, maar ik geloof werkelijk dat je invloeden uit hoger sferen kunt waarnemen als je daarvoor openstaat. Bijgeloof is misschien wel de eerste stap naar spirituele verlichting. Gelukkig oefen ik een vak uit waarin dit soort standpunten dermate impopulair is dat het me weinig moeite kost met beide benen op de grond te blijven. Ik word als het ware bijna gedwongen. Maar het is wel een vak waarin het niet moeilijk is je soms alleen te voelen…
Kop tv
Ik werd vandaag voor de tweede keer gebeld door iemand die vroeg of ik zin had op tv te verschijnen. Niet zomaar, maar als onderdeel van een programma over films. Mijn aspiraties ten spijt evenaart mijn ego nog altijd niet dat van een filmster. Ze vroegen me dan ook voor een nieuw programmaonderdeel: de ‘moviedate’. Het concept is simpel, zo werd mij uitgelegd: "Je gaat op blind-date met iemand die we voor jou hebben uitgezocht. Jullie ontmoeten elkaar, gaan samen een film kijken en na afloop horen we wat jullie ervaringen zijn." Dat klinkt onschuldig, maar de gevolgen zijn haast niet te overzien. Immers, je moet dan met je kop op tv!
De snelste weg naar roem is door met je kop op tv te verschijnen. Maar het is ook de snelste weg naar absolute zelfvernedering. Van beide zijn voorbeelden te noemen. Reality tv heeft het vermogen beide aspecten in een formule te verenigen. Zo heeft Idols in een uitzending zowel sterren gemaakt als harten gebroken. Moet ik mijn kleine persoon lenen voor zoiets groots en onoverzichtelijks als een tv-bijdrage? Toen ik me opgaf, leek het een goed idee, maar nu kost het me heel veel moeite te begrijpen wat me bezielde.
En toch knaagt er iets. Een hang naar avontuur. Nieuwsgierigheid naar het onbekende. Het is een onbeduidend programma zonder diepgang. Ik kijk er nooit naar en ik zou ook iedereen afraden ernaar te kijken. Kleine kans dat iemand het ziet. En toch vind ik het eng. Misschien ben ik ook wel bang dat zoiets intiems als een blind-date voor een camera als een kijkoperatie aan zal voelen. Ik moet advies gaan inwinnen.
Van gener zijde kreeg ik net overigens al een mooi advies. Toen ik zo-even "…mijn ego nog altijd…" probeerde te typen, ging er iets mis en las ik even later op mijn scherm: "…mijn ego big altijd…". Probeert iemand me te vertellen dat ik een beetje moet oppassen met mijn grote ego? Of probeert iemand me duidelijk te maken dat ik misschien een ietsje pietsje te bijgelovig ben…
Doet u mij er maar… 25!
Jemig. Mijn hoofd duizelt er nog steeds van. En mijn kaken zijn trouwens een licht ontzet door al het praten. Vanmiddag ben ik wezen speeddaten. Voor de lol, natuurlijk (elk verstandig mens zal zijn ware motieven hieromtrent ontkennen). En een ervaring was het! Met elk van de 25 vrijgezelle, hogeropgeleiden 25+’ers mocht je 3 minuten praten. Daarna werd je onverbiddelijk gescheiden om met hulp van een eenvoudig roulatiesysteem weer aan het volgende gesprek gezet te worden. 25 introductiegesprekjes is veel. Heel veel. Na een gesprekje of 15 konden ze me eigenlijk wel opvegen, maar van opgeven kon geen sprake zijn. De singles hadden betaald om met me te praten en met me praten zouden ze dus!
De hamvraag was en is: iemand ontmoet? Het antwoord is gelukkig overzichtelijk: 25 en niemand. Wel een paar mensen aangekruist die ik interessant vond en nog eens zou willen spreken. Maar de liefde van mijn leven was er niet bij. Gelukkig ook maar. Want hoe moet je in ‘s hemelsnaam op een verjaardag uitleggen dat je elkaar op een speeddatemiddag ontmoet hebt? Enfin, morgen tentamen. Dat is ook met 50 man in een ongemakkelijke setting met veel tafeltjes. Geen gesprekjes alleen, gelukkig…
Wachten op afstel
Eens in de zoveel tijd overdenk je wat nu precies je grote kwaliteiten zijn. Vandaag was niet zo’n dag, maar ik heb wel een kleine aantekening gemaakt voor de volgende keer: uitstellen is met stip mijn grootste kwaliteit. Er is niets dat ik niet uitstel. Zelfs naar bed gaan stel ik uit! Je zou toch denken dat luiheid er toe leidt dat je zo snel mogelijk weer terug je nest in wilt zien te komen, maar niets blijkt minder waar! Vaak lig ik laat op de avond op de bank een beetje te zappen en kan ik me er niet toe zetten te gaan slapen. Als je het optimistisch formuleert zou je kunnen zeggen dat ik dan eigenlijk gewoon te moe ben om te gaan slapen. Maar dat zou echt té optimistisch zijn.
Maandag heb ik tentamen. Ik stel al 24 uur lang uit om daaraan eens te gaan leren. Natuurlijk heeft niemand zin om een tentamen voor te bereiden. Zeker geen tentamen over ‘gedistribueerde algoritmen’. Maar het moet gebeuren. Zonder een beetje piekeren en ploeteren komt er bij mijn naam vast geen voldoende op de lijst. Ik denk dat ik maar een pizza in de oven ga gooien. Als de pizza klaar is, dán ga ik beginnen. Dat doe ik gewoon. Eerst nog even wat eten en daarna meteen aan de slag…
Naaktheid
In dit leven spelen we voortdurend verstoppertje met elkaar. Als om onze eigen naaktheid te verhullen bedienen we onszelf van rituelen, vlotte babbels en maskers van gewapend beton. Als iemand zich ellendig voelt en in een onbewaakt ogenblik even zijn facade vergeet, zeggen we dat hij een ‘zwak moment’ heeft. Merkwaardig, niet? Eigenlijk is het heel moedig om vanachter je manshoge schutting vandaan te kruipen en als een naturist onbeschaamd en onbekommerd naakt verder te leven.
Weinig mensen beheersen de angsten voor hun eigen emoties zo goed dat ze het aandurven ongewapend door het leven te gaan. Het vergt ook nogal wat om jezelf over te geven aan de nukken en grillen van je innerlijke magmastromen. Zonder pantser is er niet veel meer dan een onhandige opmerking van een buitenstaander nodig om een eruptie van kolkende emoties op te wekken. Die emoties zijn niet zo makkelijk te bedwingen. En sterker nog, ik denk dat elke poging om emoties te bedwingen bij voorbaat zinloos genoemd kan worden. Het is niet met brute kracht dat een torero zijn stier verslaat: liever laat hij het beest net zo lang hollen en brullen tot het zodanig vermoeid is dat een slaapliedje genoeg is voor de zege.
Ik vind ‘naakt zijn’ eng. Thuis heb ik daar geen problemen mee, maar in gezelschap vind ik het maar niets. Als ik samen met een collega aankom op de parkeerplaats voor het kantoor, kijk ik onwillekeurig altijd even naar zijn auto. Heeft hij een mooiere auto dan ik, dan groet ik hem zonder het te willen toch op een minder zelfverzekerde manier. Zonder kleren aan heb je geen broekzakken om je handen in tot bedaren te brengen. En je hebt geen kraag om aan te frummelen. En geen mouwen om achteloos op te stropen…
Naakt zijn voelt in gezelschap naakter dan alleen. Het is niet alleen het geen kleren dragen dat zo naakt voelt, het is het weerloos zijn dat maakt dat je jezelf pas echt bloot voelt…
