Deed en gedaan
Jongen, wat een opluchting zeg! Na weken hard werken is eindelijk de laatste van een serie van 5 opdrachten ingeleverd. Sinds september studeer ik weer en dat is toch wel even wennen. Ik had me erop ingesteld steeds een kwartaal lang wat colleges te volgen om dan rond tentamentijd even te moeten zwoegen. Maar dat was dus een misvatting! Alle vakken die ik volgde bleken vergezeld te gaan van practica en opdrachten! Elke week zwoegen dus. Maar goed, dat is nu dus even gedaan. Voor een vak althans…
Vanavond gezellig dansen. Daarvoor nog even wat eten met een dame. Oh, en ze gaat mee dansen! Dat deed ze nooit eerder, dus het wordt voor haar echt even zwoegen. Uiteraard ben ik niet te beroerd om haar daarbij zo hoffelijk mogelijk te begeleiden en zo doende durf ik haar een leuke avond bijna te garanderen. Het zal me benieuwen…
In wanhopige afwachting
Daar zit ik dan. In mij knaagt er iets. Of zo voelt het althans. Het is moeilijk het gevoel precies te omschrijven, maar ik word er onrustig van. De afgelopen dagen waren druk en bewogen. Maar de onrust die ik nu in mijn buik voel is anders. Het is misschien te omschrijven als een verlangen. Een afwachtend verlangen.
Nog 5 minuten. Dan verwacht ik het verlossende belletje. Soms zijn minuten als een blad dat de wind haastig voor je uit blaast. Nu lijken ze meer op de kleverige hars die een afgebroken tak op je vingers achterlaat.
Nog 3 minuten. Het duurt nu niet lang meer. In mij kolkt het. Spanning, verwachting, een onstilbare honger. Het is een onrust die slechts genoegen neemt met volledige verzadiging. Als een monster dat elke dag een offer vraagt, zo roert zich nu mijn maag.
Nog maar 1 minuut. Och heden, rinkel nu toch! Oventje lief, waar blijft die pizza toch?
Feel good movie
Eragon. Daar was ik. Een film met draken en ridders. Ik voel me goed. De film eindigde abrupt. Wordt vervolgd?
Mi
Of het echt toeval is? Ik geloof in toeval. Hoe toevalliger de gebeurtenis, hoe gewichtiger hij voor me wordt. Erg redelijk is dat niet. Het is bijgeloof. Ik vind het prettig te denken dat mijn leven van toevalligheden aan elkaar hangt. Er zijn mensen die dat eng vinden. Je compleet op willekeur verlaten betekent het loslaten van controle. Het vereist vertrouwen. Ik vind het prettig te weten dat zeker de helft van de plannen die ik maak in het honderd zullen lopen door een of andere toevalligheid. Plannen zijn een flauw surrogaat voor avontuur. Toeval brengt onzekerheid in je leven. Nare dingen kunnen gebeuren. Ook hele mooie, zij het misschien kleine, dingen.
Ik heb net een film gekeken. Een tijdje geleden kocht ik die bij de videotheek. De titel zei me niets. ‘Miranda’ was in mijn hoofd alleen de naam van een van de weinige vrouwen die me haten. Nu is het ook de titel van een film, tikkeltje pretentieus, ietsjepietsje gebakken lucht. Wel vermakelijk, maar zonder een duidelijke betekenis. Miranda is een mysterieuze vrouw, Frank een doedelige miskleun. Lot brengt hen samen, een geheim scheidt hen weer. Échte liefde biedt soelaas. Sure.
M007
Ik ben in dit nieuwe jaar, zo kort als het duurt, al twee keer wakker geworden. Over één voorbeeld mag je niet generaliseren, maar vanaf twee begint het redelijk te worden. Enfin, ik durf te beweren dat het ontwaken in dit jaar beter voelt dan in 2006. Buiten is het nu mooi weer. Een prachtige blauwe lucht. De radio speelt vrolijke muziek en het geluksorgaan even onder mijn hart gloeit. 2007 is een nieuw jaar. Het wordt een jaar met veel mooie dingen.
