Erkend zeikerd
Wat zie ik nu! Nog voordat ik afgestudeerd ben, blijk ik al een officiële erkenning voor mijn kwaliteiten te hebben! En van wie; een ware autoriteit! Google heeft mij hoogstpersoonlijk uitgeroepen tot erkend zeikerd en plaatsts vanaf heden gepaste advertenties om die status te onderstrepen. Dus wie mijn gezeur zat is, klikke via een van de charmante Google advertenties even door naar een interessante site met informatie over urineverlies of een bestelformulier om meteen incontinentiemateriaal te ontvangen. Handig!
Lesjes leren
Vandaag heb ik twee lessen gehad. Op een vrije zondag nog wel! Een nieuwsgierige geest kan zich niet permitteren zich in de weekeindes van lering te onttrekken. Zo doende. Waarover de lessen gingen? We hadden vandaag Judica’s moeder en stiepa op visite. Heel gezellig. En leerzaam dus. Vanmiddag kreeg ik een lesje squash. ‘Lesje’, zoals je ook zegt in ‘iemand een lesje leren’. Niet dat het niet heel instructief was, integendeel. Heb een aantal bruikbare adviezen gekregen. Die wijsheden compenseren toch zeker een groot deel van mijn sportieve nederlaag.
De andere les ging over leven. Kennelijk beheers ik dat nog niet al te best, want ik ben behoorlijk overspannen. De les was dat zorgzaamheid niet per se een goede zaak is, maar ook best een excuus voor zelfverwaarlozing kan zijn. Zo had ik het nog niet echt bekeken, maar feit is dat zolang je zorg naar anderen uitgaat, je eigen zorgen aandachttekort leiden moeten. En natuurlijk niet enkel zorgen, maar ook luchtigere dingen als ontspanning en rust. Een simpele constatering, een waarheid, maar geen makkelijke praktijk. Want hoe pas je zo’n structuur van ‘pleasing’ aan? Dat vereist een wezenlijke verandering van stiel.
Natuurlijk heb ik gevraagd hoe je zoiets dan zou moeten zien. Waar begin je? Eensluidende antwoorden waren er niet, alleen de algemene opvatting dat de verandering vooral invloed zou moeten hebben op m’n beslissingen. Op elk beslismoment zou ik me wellicht beter bewust moeten zijn van de opties; zou ik me moeten afvragen wat mijn eigen voorkeur is en die vaker laten prevaleren. Zo klinkt het heel ovezichtelijk. Maar wat zijn de gevolgen? Minder toegeeflijkheid kon weleens tot boze gezichten leiden. En daardoor tot droefenis. Ik denk dat de echte uitdaging is me daar beter voor te leren afsluiten. Of in elk geval leren dat een grote trom weliswaar veel geluid maakt, maar door een klein kind bespeeld kan worden. Of anders gezegd: de soep wordt niet altijd zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Goed om me te realiseren.
Dus, nieuw motto: vaker mijn eigen instrument spelen en me minder laten intimideren door de grote trommen van mijn medemuzikanten…
Kleine verlichting
Gisteren heb ik de hele middag hard gewerkt om de laatste bladzijden van mijn literatuurstudieverslag de deur uit te krijgen. Het voelde als een soort verlichting het ding te kunnen versturen. Wel een beetje naïef, want dit is pas het begin. Het grootste werk moet nog beginnen. Maar ik laat dat geen reden zijn om dit kleine moment ongevierd te laten. Hulde aan mezelf!
Niet per se de moeite waard
Ik sprak net Judica, terwijl ze buiten met de hond wat probeerde te ontspannen. Met enige trots meldde ik haar al één bladzijde geschreven te hebben. Het is nu elf uur en ik ben ruim een uur op de TU, dus echt een slecht resultaat is het niet. Toch vraag ik me af of dat wat ik geschreven heb nu wel zo de moeite waard is. Afstuderen is een proeve van bekwaamheid en op z’n best een heel klein stapje voorwaarts voor de wetenschap. Het aantal mensen dat mijn werk, waarop ik nu al maanden ploeter, uiteindelijk zal lezen is waarschijnlijk op de vingers van één hand te tellen. En een lezer, mijn afstudeerbegeleider, bekende zelfs dat hij bij het lezen nog tamelijk selectief was geweest en bepaalde delen ‘diagonoaal’ had gelezen.
Niet alles wat je schrijft is automatisch de moeite waard. Dat is een grote misvatting. Het op papier tastbaar maken van gedachten is een ritueel dat de schrijver meestal verandert. Die verandering kan klein zijn of groter, afhankelijk van de gedachten die verwoord zijn en het gemak waarmee een en ander verliep. Die opluchting, dat spirituele gevoel van betekenis, die hoeft niet per se door de lezers opnieuw ervaren te worden bij het zien van al die woorden. Zo nu en dan, maar beslist niet te vaak, lees ik de tekstjes die anderen op internet publiceren als blog of bijdrage. Ik ben me er zeer wel van bewust dat zulke berichtjes vaak met de beste bedoelingen worden geplaatst en waarschijnlijk met net zoveel voldoening zijn afgeleverd als mijn dagelijkse bolus, maar ze doen mij niets.
Met enige regelmaat word ik geconfronteerd met kritische vragen over mijn webschrijfsels. "Zijn sommige dingen niet een beetje te persoonlijk om zo neer te schrijven?" of "Waarom schrijf je nu precies die zaken op?" Ik zal de laatste zijn om te beweren dat mijn schrijvelarijen voor iedereen belangwekkend zijn. Dat zijn ze niet. Het is vooral het proces van opschrijven en herlezen dat ze voor mij de moeite waard maakt. Ieder ander die er toevallig enig plezier aan beleeft prijze zichzelf gelukkig. De rest troost zich maar beter met de gedachte dat al wat ik geschreven heb om mijn webaanwezigheid enige inhoud te geven dan toch nog altijd beter is dan het non-descripte `lorem ipsum’ dat het alternatief zou zijn geweest…
B-kijk het maar
Even kort – want mijn lief wacht op me op het station – de resultaten van een dag ploeteren. Vandaag heb ik weer 5 bladzijdes aan mijn literatuurstudieverslag toegevoegd. Het was een buitengewoon zware bevalling. Het is niet erg enerverend en het kost me dan ook moeite de ogen open te houden en me niet af te laten leiden. Ben niet ontevreden over het resultaat. En al wie het daar niet mee eens is? Die b-kijkt het maar!
