Het was nu eenmaal beter en goedkoper, zo verzekerde Judica mij, dus heb ik maar een doorlopende reisverzekering bij de Nederlandse Skivereniging afgesloten. Ik ski helemaal niet, maar dat bleek niet zo’n probleem. Goed verzekerd op reis, dat is helemaal 2008, en ik wil er natuurlijk wel een beetje bij horen. Een van de geneugten van mijn lidmaatschap is de kwartaalupdate, een op halfglanzend papier gedrukt boekwerkje met skinieuws. Dat nieuws kan mij grotendeels gestolen worden, maar Judica pluist het elke keer minitieus uit. In het laatste blaadje stond een uitnodiging voor een ‘members only’ uitverkoop bij een plaatselijke ski- en snowboardwinkel. Kijk, daar werd het interessant, want snowboarden doe ik (sinds kort) wel!

Donderdagavond, een uur voor sluitingstijd, kwamen we aan op een Alblasserdams industrieterrein. Geen parkeerplaats meer te bekennen, het was helemaal vol. Veel members kennelijk, op deze besloten uitverkoop. Reden voor extra gretigheid bij Judica en een gezonde mannelijke scepsis mijnerzijds. Om kort te gaan: na een uurtje flirten met de plaatselijke dude had Juut een stel snowboardbindingen gevonden die beslist mee naar huis moesten. Blij vroeg ze me of ik ook al iets had gevonden. Nu had ik inderdaad een paar mooie bruine schoenen gezien, maar over aankopen had ik nog niet zozeer nagedacht. De dude werd erbij gehaald en voor ik het wist had ik behalve twee bruine schoenen ook een plank en goudkleurige bindingen in mijn handen. Korting was geen probleem, zo wist hij te melden. Judica wapperde nog een keer bevallig met haar haren. Hoppa, nog meer korting!

Enfin, afgelopen zaterdag zijn we de nieuwe spulletjes wezen uitproberen in Limburg. Daar kun je immers de sneeuw op in de zomer. Het was een hele ervaring. Tot nu toe had ik altijd materiaal gehuurd. Die spullen zijn afgeragd (en de schoenen stinken steevast). Maar op die nieuwe, goed verzorgde spulletjes (die bovendien naar bloemetjes roken), zag de wereld er ineens een heel stuk… gladder uit! Niks gebroken, alleen twee beurse billen. Wel een hoop plezier gehad, die middag. En wat zo fijn is: als ik nu mijn ogen dicht doe, dan hoor ik het in mijn hoofd nog zoeven. Zoef, zoef!

Zo-even werd ik door mijn afstudeerbegeleider aangeschoten. Op MSN, wel te verstaan, want dit is de 21e eeuw. Persoonlijk contact wordt in dit centennium bij voorkeur tot een minimum beperkt. Op die manier voorkomen we onnodige infectie met onwenselijke bacillen en worden we niet met meer emoties geconfronteerd dan we als moderne mensen in redelijkheid aankunnen. Als we emoties willen beleven, zetten we immers gewoon Titanic op, niet?

Hmm, een beetje flauw van me om zo cynisch te doen. Bovendien wek ik ten onrechte de indruk dat Andy het slecht met me voor heeft. Integendeel. Bovendien is Andy een begenadigd wetenschapper en time-manager. Twee kwalificaties waarover ik misschien wel nooit in de eerste persoon zal kunnen spreken. Hij zit een paar kamers verderop en realiseert zich dat afstemmen via MSN een hoop small-talk scheelt.

Niet dat ik hem probeerde te sabotteren, maar ik ben toch maar even bij hem langs gelopen. Even praatje maken. Gezellig! Als kind van de vorige eeuw houd ik stiekem wel van zulke intimiteiten. Praatje maken, samen een kopje koffie drinken, even in gezamenlijkheid mijmeren over het leven. Vanochtend nog: een gezellig oudere dame zette zich naast mij in de trein. Samen hebben we even ongecompliceerd over prinsjesdag gekeuveld. Ze wist wel een plaatsje vanwaar ze de gouden koets goed zou kunnen zien. Gezellig hoor!

Maar goed, even terug naar wat ik wilde zeggen (jammer, want eigenlijk wilde ik nog wel even kwijt hoe ik vanochtend middels een list een waardebon voor een cappuccino heb ingewisseld voor een gewone koffie!): ik heb enige aanmoediging nodig. Vrijwilligers gezocht, dus. Wie wil mij aanmoedigen? Het kan zo eenvoudig zijn als een beetje respect op mijn hyve of een een-zin-mailtje van een positieve strekking. Ik heb het nodig. Of liever, mijn studie heeft het nodig. Och, moedig mij aan. Je krijgt er beslist geen spijt van. Heus niet!

Nou vooruit. Ik vertel het toch, maar kort dan! Ik vroeg de NS mevrouw vanochtend om een cappuccino zonder melk. Na enig nadenken kwam ze tot de conclusie dat ze me dat niet weigeren kon. Wat ben ik toch slim…