Op zoek naar werk
Sinds zaterdag is de wereldreis ten einde. Een tikkeltje abrupt, maar laat ik daarover niet klagen. Het komt zoals het komt. Betekent wel dat ik per direct op zoek naar nieuw werk moet. Daarom begonnen om mijn Curriculum Vitae bij te werken en weer online te zetten (zie ook CV). Alvast een aantal open sollicitaties de deur uit gedaan om dan volgende week wat gerichter te gaan solliciteren. Iemand nog suggesties?
Pie-pel
Ik ben afgestudeerd, heb mijn ogen laten laseren en daar zit ik dan: als hardwerkende burgeman achter mijn laptop. Of het komt omdat ik alles nu scherper zie of gewoon omdat ik er de laatste tijd bovengemiddeld veel gezien heb weet ik niet, maar het valt me op hoe verschillend mannen kunnen zijn.
Als ik een plaatje moest maken voor een psychologieboek, zou ik een rechthoek tekenen en in vier gelijke delen verdelen. Ik zou die dan kwadranten noemen en langs de breedte en de hoogte verschillende termen schrijven. Dat soort plaatjes kom je in bijna alle boeken over psychologie (en trouwens ook bedrijfskunde) tegen. Ze schetsen een mooi tweedimensionaal beeld van de werkelijkheid. Door het wezen van een zaak in vier eenvoudig onderverdeelbare noemers te rubriceren lijkt het leven aangenaam bestudeerbaar eenvoudig.
Alle mannen zijn in zekere mate autistisch. Dat aspect kan dus uit het diagram worden weggelaten. Maar mannen verschillen wel in basishouding en zelfbewustzijn. Ze zijn ofwel overwegend rationeel ofwel dromerig gevoelig. En ze zijn zich daar vervolgens dan te veel of te weinig van bewust. En dat zorgt dan gezamenlijk voor vier soorten mannenpiepel.
Zomaar twee voorbeelden: een onvoldoende zelfbewuste rationele man en een wat glibberige metroman. Beide hebben ze hun plaats in de maatschappij. De rationele man neigt wat naar zelfzucht. De glibber ook, maar die maakt daar handig gebruik van om vrouwen mee te verleiden. Allebei maar in beperkte mate genietbaar.
Wat wil ik nou eigenlijk zeggen? Niet helemaal duidelijk. Misschien dat er verschillende mannen zijn. Maar dat wist iedereen al. Dat onderverdelingen in vier kwadranten intrinsiek oppervlakkig zijn? Waarschijnlijk geen van beiden. Ik denk dat mijn onderbewuste zich hier gewoon manifesteert en probeert z’n frustraties te uiten. Het voelt zich een beetje gepiepeld door al die… mannen.
So long
Maanden zijn er inmiddels verstreken. Koude maanden. Bah, wat heb ik een hekel aan de winter. Alle goede voornemens ten spijt dringt de koude langzaam maar zeker toch je hoofd binnen. Geen muts of sjaal die daartegen weerstand biedt. Pas op deze eerste warme dagen van het jaar wordt de schade van 6 maanden winter voorzichtigaan duidelijk. Uit mijn neus drupt wat smeltwater, mijn oren tintelen. Maar belangrijker: mijn blik op de wereld wordt weer zachter, minder ijzig.
De voorbije ijsbarriere heeft me mijn studie grotendeels doen vergeten. Ik denk er nog wel vaak aan, maar enkel met daarbij een duidelijk merkbaar gevoel van opluchting. 2008 gaat de boeken uit. Dat is een jaar om te vergeten. Het was ook geen mooi getal. Even getallen zijn dat zelden. Ze zijn in hun evenwichtigheid zo overduidelijk geen priem, dat enkel gene past wanneer over hen gesproken wordt. 2009 daarentegen, heeft schwung. Dat merkte ik direct al.
Ik ben nu onderweg naar mijn werk. Sinds mijn afstuderen in februari werk ik voltijd om de wereldreis te bekostigen. Maandag en dinsdag Den Haag, woensdag en de rest Abbenbroek. Een ritme dat door zijn afwisseling de weken oprekt en de stemming verzacht. Toch is het contrast met de vrije studietijd groot. Nog een reden waarom het intreden van de zonnige tijd gunstig is. Dat maakt het leed niet draaglijker, maar doet het wel vergeten. Van afgelopen dagen herinner ik me nog nauwelijks meer dan zon en wijn. En een Italiaanse gerand met een rafelige onderlip…
Doorbraak
In de warrige chaos die mijn leven in deze dagen is, fonkelde er vandaag even het licht van een studiedoorbraak aan mijn horizon, of in elk geval op de plek waar ik vroeger mijn horizon kon zien. De laatste tijd was ik m’n einder een eindje uit het zich verloren. Zoveel onoverzichtelijke complicaties om me heen; er viel nog amper doorheen te gluren.
Voor de achteloze waarnemer zal mijn doorbraak van vandaag wel te onopvallend zijn, maar met een beetje goede wil en toewijding valt de plus van dit puntje toch betrekkelijk eenvoudig in te zien. Om kort de clou in jargon te verklappen: het is me eindelijk gelukt clipboard transacties in Eclipse om te zetten in markers en de fragmenten op een eigen rule met een kleurtje te markeren. Dat geeft me eindelijk een beginnetje om langzaam het laken van de rest van mijn magnus opus af te trekken. Ben zo benieuwd wat eronder vandaan zal komen. Het ruikt lekker, maar zegt dat iets? Even de dop van een fles Ajax open zetten is vaak voldoende voor een frisse walm, maar schoon is het dan nog niet per se.
Jammer genoeg hindert mijn doorbraak wel het huiselijk plezier. Mijn diamantje moest ik wel heel lang missen. Overigens, goed verstaander: in de hand mag een diamant dan aangenaam fonkelen, onder de voet is het toch vooral een pijnlijk ellendeding. Gelukkig ervaar ik overwegend haar fonkeling; en een beetje eelt doet al wonderen in doffere tijden.
Het is laat. De trein is bijna weer in Dordrecht. Nog even en ik kan een lang verlangde knuffel in onvangst nemen. Ook een kleine doorbraak.
Zoef, zoef!
Het was nu eenmaal beter en goedkoper, zo verzekerde Judica mij, dus heb ik maar een doorlopende reisverzekering bij de Nederlandse Skivereniging afgesloten. Ik ski helemaal niet, maar dat bleek niet zo’n probleem. Goed verzekerd op reis, dat is helemaal 2008, en ik wil er natuurlijk wel een beetje bij horen. Een van de geneugten van mijn lidmaatschap is de kwartaalupdate, een op halfglanzend papier gedrukt boekwerkje met skinieuws. Dat nieuws kan mij grotendeels gestolen worden, maar Judica pluist het elke keer minitieus uit. In het laatste blaadje stond een uitnodiging voor een ‘members only’ uitverkoop bij een plaatselijke ski- en snowboardwinkel. Kijk, daar werd het interessant, want snowboarden doe ik (sinds kort) wel!
Donderdagavond, een uur voor sluitingstijd, kwamen we aan op een Alblasserdams industrieterrein. Geen parkeerplaats meer te bekennen, het was helemaal vol. Veel members kennelijk, op deze besloten uitverkoop. Reden voor extra gretigheid bij Judica en een gezonde mannelijke scepsis mijnerzijds. Om kort te gaan: na een uurtje flirten met de plaatselijke dude had Juut een stel snowboardbindingen gevonden die beslist mee naar huis moesten. Blij vroeg ze me of ik ook al iets had gevonden. Nu had ik inderdaad een paar mooie bruine schoenen gezien, maar over aankopen had ik nog niet zozeer nagedacht. De dude werd erbij gehaald en voor ik het wist had ik behalve twee bruine schoenen ook een plank en goudkleurige bindingen in mijn handen. Korting was geen probleem, zo wist hij te melden. Judica wapperde nog een keer bevallig met haar haren. Hoppa, nog meer korting!
Enfin, afgelopen zaterdag zijn we de nieuwe spulletjes wezen uitproberen in Limburg. Daar kun je immers de sneeuw op in de zomer. Het was een hele ervaring. Tot nu toe had ik altijd materiaal gehuurd. Die spullen zijn afgeragd (en de schoenen stinken steevast). Maar op die nieuwe, goed verzorgde spulletjes (die bovendien naar bloemetjes roken), zag de wereld er ineens een heel stuk… gladder uit! Niks gebroken, alleen twee beurse billen. Wel een hoop plezier gehad, die middag. En wat zo fijn is: als ik nu mijn ogen dicht doe, dan hoor ik het in mijn hoofd nog zoeven. Zoef, zoef!
