Terug bij wAFel
Hoe zien de dagen er nu uit, terug in Nederland? Makkelijk te beantwoorden: kijk om je heen en je weet het. Ruim een maand na onze terugkomst in de kou zijn we alweer helemaal gewend. Onze dagen zijn weer grauw en guur. Geen tropenzweet, geen muggenmanie en geen vlindervissen meer. Het is weer blauwbekken, toedekken en tochtstrippen. Oh, en natuurlijk nog steeds zoeken naar passend werk.
Voor mij ziet het er goed uit, qua werk. De vooruitzichten zijn goed en de kans dat ik iets leuk vind op een mooie plek zijn uitstekend. We hebben besloten dat voor ons de regio Arnhem/Nijmegen waarschijnlijk de beste combinatie van mogelijkheden biedt. Er valt daar mooi te wonen, er is werk en het is er lekker rustig. Judica is ook hard bezig met werk. Gisteren is ze op gesprek geweest en ik geloof dat ze er wel een goed gevoel over had. Oh, ik hoor net dat ze op tweede gesprek is gevraagd! Super!
Grappig trouwens wat Judica de laatste keer zei toen ze las wat ik geschreven had. Ze merkte op dat ik sinds we terug in Nederland weer veel meer in Michiel en Judica praat en niet meer steeds over wij en ons. Hier terug in ons ‘Heimat’ leiden we toch weer meer onze eigen leventjes. Als ik niet werk dan solliciteer ik en als ik dat niet doe dan… nou ja, god weet wat ik dan doe, ik heb geen idee. Judica is de afgelopen week druk bezig geweest bij een project waarvoor ze bij haar oude stageplaats haar hulp hadden gevraagd. Heel leuk natuurlijk.
Vanavond heb ik overigens voor het eerst weer wafels gebakken. Ons wafelijzer heeft op miraculeuze wijze na de verhuizing toch weer zijn weg naar ons aanrecht gevonden (dat is bijzonder als je bedenkt dat bijvoorbeeld het tosti-ijzer en het glasservies er niet zo genadig vanaf gekomen zijn). De afgelopen weken heeft hij vooral dienstgedaan als tosti-ijzer. Lekker als ontbijt, een tostiwafel. Heel gek hoe je broodje kaas eruit komt te zien na 2 minuten in een Luikse barbecue. Maar om kort te gaan: de wafels waren machtig lekker. Vooral machtig.
Zijn we echt weggeweest?
Inmiddels wonen we alweer bijna drie weken in Barneveld. De tijd is omgevlogen. En elke dag dat we langer in dit huis wonen vervagen onze herinneringen aan de reis verder. Vandaag kwam ik een mandje met frutsels tegen. Terwijl ik het mandje leegruimde, kwam ik allerlei reisspulletjes tegen. Twee vlaggetjes die van m’n tas gevallen waren, een Aziatisch treinticket, een portemonnaie met Indonesische Rupiah, mijn rode doosje met speldjes. Tastbare bewijzen van een droom.
Judica lijkt inmiddels weer helemaal beter. Wat ze nou precies had, is niet duidelijk geworden. Ze is in het Havenziekenhuis binnenstebuitengekeerd, maar daar kwam maar weinig uit. Een opmerkelijke uitkomst was er wel: de labuitslag gaf aan dat ze de ziekte van Pfeiffer gehad heeft, al was niet duidelijk hoe lang dat geleden zou kunnen zijn. Maar goed, we zijn blij dat het niets ernstigs is gebleken. Het blijft natuurlijk een tikkeltje verdacht dat die gekke zwellingen zomaar gekomen en zomaar verdwenen zijn, maar we proberen er mar niet teveel achter te zoeken.
Ons huis is inmiddels grotendeels op orde. Langzaam maar zeker vullen we met bezoekjes aan de plaatselijke Aldi en AH onze voorraadkast weer aan. Heel gek, maar de eerste week hadden we geen zout in huis en we hebben het amper gemist. Gisteren rook het huis naar versgebakken muffins en nu de gordijnen gewassen zijn is de lucht van broccolisoep weer volledig het huis uit. Allemaal nieuwe en tergelijkertijd ook heel vertrouwde geuren. Om Azië een beetje bij ons te houden, probeer ik zo nu en dan kleine Thaise maaltijden te koken.
Judica en ik zijn inmiddels ook weer hard op zoek naar werk. Voor mij gaat dat makkelijker dan voor Judica. In de IT is veel werk en ik heb inmiddels dan ook al het een en ander aan sollicitatiegesprekken achter de rug. Dat is tegelijkertijd leerzaam, maar ook confronterend en zeker heel vermoeiend. Ik ben niet bezorgd of ik aan een baan zal komen, maar het is wel zaak om heel kritisch een baan te kiezen waarmee ik de komende jaren goed zit. Hopelijk kan ik komende week de knoop doorhakken. In de tussentijd heb ik een freelance baan waarmee ik voor wat vers beleg op brood kan zorgen. We willen onze spaarcentjes ook niet al te snel opmaken natuurlijk.
Vandaag hadden we een dag helemaal vrij. We zijn bijtijds opgestaan, de auto in gesprongen (hij doet het inmiddels alweer wat beter nu de bougiekabels zijn vervangen) en terwijl we de wandelende kerkgangers gadesloegen naar de Hoge Veluwe getogen. Daar wonen we nu zo fantastisch dichtbij! De wandeling was verfrissend. Het was nog mooi weer; een blauwe hemel met witte toefjes. Het geurde er naar Dennenfris. Onderweg kwamen we nog een paar knalrode paddenstoelen tegen. Echt terug in Nederland.
Thuis
Na een heerlijk nachtje op ons nieuwe matras in ons nieuwe huisje en na een zelfgekookte maaltijd tortolinni kan ik zeggen we zijn thuis. We zijn verhuisd, gisteren zijn we met 4 man en twee verhuizers flink aan de sjouw geweest en de hele mikmak staat nu in Barneveld. We hadden briefjes opgehangen in onze flat omdat we de lift zo lang bezetten, de nieuwe buren zijn direct allemaal blij met ons. Kleine moeite maar ik heb gemerkt dat als je mensen op de hoogte brengt van iets vervelends door een briefje ze nooit gaan klagen. Hartstikke fijn. Gisteravond hadden we amper nog puf om iets te doen, vandaag hebben we dan ook de meeste kasten in elkaar gezet en dozen uitgeruimd. Inruimen is een stuk makkelijk, dan kun je het gewoon in een door flikkeren, maar uitruimen moet je na gaan denken waar iets een plaatsje krijgt. Met name de kleding is problematisch en zodoende hebben we nog een overkapt hangrek gekocht om onze spullen op te hangen.
Voor de verhuizing waren we een computer en schoenen kwijt, dat hebben we gelukkig allemaal weer gevonden. Nu zijn we ondanks goede codering van alles een beetje kwijt en dat is veel frustrerender. Weten dat het er ergens is, maar door de dozen het bos niet meer zien. De berging staat helemaal vol met dozen en heeft structurering nodig. Ons huisje trouwens ook nog. Michiel wordt elk uur gebeld door een of andere recruiter die hem wel aan werk wil helpen en moet dan rustig uitleggen dat hij net iets anders zoekt…
Kwart over acht, tijd voor een lekker glaasje Baileys en een stuk taart, het is tenslotte feest! We zijn thuis.
Een goed moment om te stoppen met berichtjes plaatsen maar eerlijk is eerlijk… stiekem vind ik het erg leuk om de zoveel dagen iets te typen. Voel je niet bezwaard om te stoppen met lezen, maar als ik eraan denk typ ik gewoon nog wat verhaaltjes door. Om dit op internet te kunnen zetten gebruik ik clandestien het internet van een van onze buren. shhht dus. Morgen nog een dag uitpakken en ik hoop dat ik dan ook aan schoonmaken toekom. De komende dagen zal ik nog wel bezig zijn met de was en andere ongein, maar het is heerlijk om weer terug te zijn. We kijken uit naar de dag dat we ook daadwerkelijk zelf internet, televisie en telefonie hebben. Tot die tijd cocoonnen we lekkker in ons nieuwe holletje, ons nieuwe thuis.
Balinees glimlachen
Raar om bij aankomst op een vliegveld bekende gezichten te zien. Toen we gisteravond op Bali, Denpasar airport aankwamen, stonden Judica’s moeder en listipa ons al op te wachten. Aan hun zijde troffen we de eerste Balinese glimlach van ons verblijf hier. We verwachten er nog vele te zien. Met z’n robuuste taxijeep reed hij ons naar het strand Sanur om ons bij ons hotel voor de komende weken af te zetten.
Het is druk op Bali deze tijd van het jaar en we waren dan ook heel blij dat er uberhaupt een bed voor ons was. Nog blijer waren we toen we zagen hoe net en comfortabel dat bed was gesitueerd. Met een ruime badkamer, grote kledingkasten en airconditioning komen we hier onze tijd wel door. Geen probleem.
Gisteravond kwamen we pas na zonsondergang in Sanur aan, dus vanochtend was pas onze eerste echte kennismaking met het kleine Paradijs. Is ons hotel al bepaald geen armoe, bij de buren hebben ze het zeker ook niet slecht. Alles is er prachtig aangelegd en keurig verzorgd. De zwembaden hebben nummers om niet te verdwalen, er zijn overal overdekte zitjes, strandstoelen en waterpartijen. Prachtig, luxeus en paradijslijk. En ook de zee is er; met stoere golven en een zand strand. We verwachten hier een mooie twee weken rust, comfort en gezelligheid…
Mal Malaka
Om een uur of drie vanmiddag kwamen we eindelijk in ons hostel in Malaka aan. Zoals eerder al geschreven verliep de heenreis niet helemaal soepel. Op het busstation van Malaka speelden we zelfs nog even met het idee om heel Malaka maar over te slaan en meteen door te reizen naar Singapore. We hadden zelfs al onze buskaartjes voor Singapore toen we (vanwege een gebrek aan slaapplaatsen aldaar) toch besloten maar een nachtje hier in Malaka te blijven.
Even opfrissen en snel de stad in dus maar, want we hebben hier minder dan 24 uur. Dat is wat weinig voor een stad die voor Maleisië historisch zo belangrijk is. Maar goed, weinig keus. De stad bleek overigens helemaal niet zo groot, althans, het oude deel niet. Ik denk dat we met onze wandeling vandaag wel een groot deel gezien hebben. Best leuk.
Het eerste dat ons opviel was het ‘Stadthuys’, een eerste bewijs van het feit dat Nederlanders hier een tijd gezeten hebben, in de tijd dat koloniën nog hip waren. Ook de aanwezigheid van een ‘Dutch square’ en een heuse miniatuurwindmolen geven ons een licht thuisgevoel. Wat verder doorgelopen komen we alleen al snel in Chinatown terecht en verdwijnt dat gevoel weer grotendeels. Wel erg leuk, overigens. Omdat het weekend is (en in Islamistisch Maleisië begint dat al op vrijdag), is in een van de hoofdstraten een grote braderie gaande.
Op de avondmarkt (ofwel ‘pasar malam’) is een mengelmoes van prullaria en veel eten te vinden. We hebben onszelf aan een paar snacks bezondigd, waaronder een soort aardappelchipsspiraal op een stokje en een pannenkoekwafel met maïsgelei. Verder op de valreep nog een hangertje voor Judica gekocht en een paar nieuwe armbandjes.
Toen we voor een kopje koffie neerstreken werden we geholpen door een vriendelijke Europese dame. Haar accent verried haar oorsprong en een minuut later lieten we Engels varen en praatten we verder in ons eigen Nederige taaltje. Ze bleek samen met haar man een soort ecokroeg te zijn gestart, bij wijze van experiment. De koffie smaakte goed en over de thee hoorde ik Judica ook niet klagen. En oh! Ze hadden spritsen bij de koffie!
Na het snacken hebben we toch nog maar wat ‘fatsoenlijk’ eten besteld. Bij een Chinees eethuis dat vast en zeker in de Lonely Planet staat (getuige de gidslezende voorbijgangers) hebben we na een minuut of 10 voor de deur in de rij te hebben gewacht de lokale specialiteit ‘chicken rice balls’ met gestoomde kip en taugé gegeten. Niet slecht; zeker niet. Beslist voldoende om onze nacht in ons wat eigenaardige (maar niet onprettige) hostel zonder honger door te komen.
