De nacht in ons hostel was kouder dan gedacht. Uit zuinigheid hadden we geen A/C besteld, maar zelfs met alleen de ventilator aan kregen we het vannacht nog best koud. We zijn duidelijk aangepast aan het klimaat (of gewoon zeikerds). Vanochtend hebben we ontbeten bij de 7-eleven, want we hadden weinig zin om er gedoe van te maken. Gewoon een paar witte puntjes gevuld met kaya (eierjam met kokos) en gaan met die banaan.

Voor de lunch hadden we afgesproken met Anton, een Wit-Rus die we op Koh Tao ontmoet hadden. Om tot die tijd nog wat te doen te hebben, besloten we Times Square maar eens te verkennen. We hadden begrepen dat Times Square een vele verdiepingen hoog marktgebouw was, maar daar kwamen we een beetje bedrogen mee uit: het bleek gewoon een enorme shopping mall te zijn, zoals KL er zovelen rijk is. In zo’n winkelcentrum is normaliter niet veel te doen en we verwachten dan ook weinig. Judica trakteerde zichzelf op een lekkere sandwich van SubWays (want aan Amerikaanse restaurants is op Times Square geen gebrek) en daarna stiefelden we door naar de 6e verdieping.

Op de plattegrond stond aangegeven dat in het gebouw een ‘theme park’ was. Dat hadden we in Penang ook al eens zien staan en het bleek dan om een gokhal te gaan. Evengoed nieuwsgierig heb ik Judica meegesleurd om tot een verrassing te komen: een deel van de wolkenkrabber bleek tussen de 5e en de 10e verdieping te zijn opengewerkt om een waar indoor-pretpark te herbergen. Behalve diverse kermisattracties was er ook een heuse (en geen kinderachtige!) achtbaan. We hebben hem niet in werking gezien, maar het zag er best angstaanjagend uit.

Uiteraard was er bij het pretpark ook een ouderwetse gokhal en dit keer konden we ons niet bedwingen. We hebben voor 3 euro aan tokens gekocht en zijn losgegaan op de apparaten. Eerst een paar spelletjes Streetfighter 4 tegen elkaar. Ik heb Judica helemaal ingemaakt, ha! Daarna de airhockeytafel bedwongen: 6–5 voor Judica. En om het helemaal af te maken zijn we allebei nog een paar rondjes op de motorfiets wezen scheuren. Met 150 door de bocht… dat deed ons terugdenken aan de goede oude tijd in Vietnam…

Rond twaalf uur hebben we Anton van de monorail opgepikt. Overigens ook een fantastische uitvinding. Ik was er meteen gek op. Kleine metrostellen die in de lucht op een enkele betonnen balk balanceren. Veel minder lelijk dan die grote metroviaducten. Maar goed, Anton dus: hij zag wat grauw en was duidelijk minder blij dan op Koh Tao. We hebben hem geprobeerd wat op te monteren en zijn daartoe maar een stukje de stad in gelopen richting de Petronas torens.

Gek genoeg lijken die op 4 na ‘s werelds grootste torens als je eronder staat helemaal niet zo hoog. Ze reiken bijna een halve kilometer de hemel in, maar zouden ook voor 100 meter hoog kunnen doorgaan. Het menselijk ook is duidelijk niet zo kritisch meer voorbij ‘heel hoog’. Erin konden we jammer genoeg niet, maar rondom de torens zijn een groot winkelcentrum en park opgetrokken. We hebben daar wat rondgekeken en ons verbaasd over de vele dure winkels. In het park vonden we wat rust en konden we de torens ook van een afstandje bekijken.

(Toevoeging van Judica: In het park was ook een soort zwembad ruimte, blauwe tegels, schoon water, je kent het wel. Er stonden twee vrouwelijke wachters bij en ik mocht niet eens het water inlopen. Als ik de richting opliep werd er streng gefloten en gewezen. Geen idee waarom niet. Bij de schommels even later hetzelfde, ik heb twee keer heen en weer gezwaaid voordat er gehoofddoekte beambte mij gebaarde van de schommel af te gaan.)

Na een kop koffie bij Starbucks hebben we Anton weer terug op de monorail naar huis gezet en zijn we zelf nog even bij een grote electronicamall langsgelopen om de laatste ringgit die ik nog van mijn verjaardag over had op te maken. Onze nieuwe fotocamera produceert indrukwekkende hoeveelheden bytes en om die allemaal mee te kunnen nemen, heb ik nu een mooie ferrari-rode harde schijf gekocht. Het is een juweeltje. Oh, en we hebben nog een klein uitvouwbaar luidsprekertje op de kop getikt.

Gisteravond hebben we op mijn voorspraak Indiaas gegeten en vanavond mocht Judica kiezen: het werd Chinees. In een foodcourt vlakbij het hostel, midden in China-town kregen we voor weinig lekkere, peper-loze rijst met kip voorgeschoteld. We hebben ervan gesmuld en daarna rustig de avond op de kamer doorgebracht.

Overigens was het niet zo makkelijk om die stinkbloem te vinden. Vanochtend werden we opgehaald met een oude landrover, eentje zonder profiel op de banden. We maakten ons maar geen zorgen. Drie kwartier later eindigde de asfaltweg en kregen we het sein ‘offroad’. Dat klonk spannend, maar bleek in de praktijk eerder angstaanjagend. Zonder profiel had de 4x4 soms best wel moeite om over het smalle, modderige en vooral ook doorgroefde pad te geraken. Twintig minuten en heel wat stevig geknepen handen later kwamen we aan het einde van de weg.

De gids vertelde ons, misschien om ons in te peperen, dat in sommige delen van het jaar het pad voor de jeeps te onbegaanbaar waren en mensen dan de hele tocht (zonder lieslaarzen) naar boven moesten soppen. Enfin, aldus relativeerden we onze drabetappe om gauw verder te gaan met het wandeldeel. Dat viel erg mee. We maakten een lekkere junglewandeling met wat klauteren en glibberen, maar zonder al het andere dat zo’n tocht vervelend kan maken (zoals muggen en vliegen).

Aan het eind van de wandeling stonden we dan oog in oog met de Rafflesia: bijna alsof de bloem zo uit het sprookjesbos van de Efteling was geplukt. De leerachtige bloembladen en de oranjebruine kleur riepen een papier-maché beeld op. Uiteraard bleven we netjes van de bloem af, maar op de foto mochten we er wel mee…

Enfin, de rest van de dag hebben we nog wat in de omgeving rondgekard. Een hapje gegeten bij een lokaal Indiaas restaurant (lekker!), een bezoekje aan de plaatselijke theefabriek van BOH en nog wat rondkijken bij een vlinderboerderij en aardbeiplantage. Op de vlinderfarm hadden ze behalve vlinders nog een paar exotische insecten: nog nooit zulke grote kevers gezien! Uiteraard hebben we nog een paar verse zomerkoninkjes (met slagroom en honing!) genuttigd om nu redelijk uitgevloerd nog een plan voor de avond te maken. Misschien met een paar mensen de kroeg in en nog wat napraten over bloemen die naar kaas ruiken en kevers met een neushoorn?

Gisteravond hebben we nog snel een guesthouse geboekt, voor onze gemoedsrust, maar ook omdat we er dan meteen door de minivan afgezet zouden kunnen worden. De vrouw die ons bij Kang’s Travelers Lodge ontving was allerhartelijkst. Het lodge is een echte backbackersplek: kleine kamers, gedeelde douches en heel veel plek om te zitten en te kletsen. Achterin is nog een barretje met pooltafel en plek voor een heus kampvuur. Het ziet er allemaal erg gezellig uit.

Nu zit Judica met een paar backpackers Duits te kletsen, maar vanmiddag was ze nog zo actief niet. Ik ook niet overigens. Vannacht hebben we erg slecht geslapen, mede omdat we wisten dat we heel vroeg op moesten staan: je slaapt dan in met onrust die je de hele nacht wakker houdt. Na een snelle lunch zijn we dan ook maar even op één oor gaan liggen. Onze kamer is klein (feitelijk alleen een bed), maar netjes en de koelte hier maakt slapen een stuk aangenamer.

Vanmiddag hebben we hier nog wat rondgewandeld. We hebben voor morgen een dagtrip geboekt, zodat we snel veel van de omgeving kunnen zien. We gaan onder andere de jungle in op zoek naar reuzenbloemen. Het is hier regenseizoen, dus ik hoop dat we het droog houden. Sowieso is het hier niet erg warm (want hoog), dus we zullen ons op wat minder mooi weer moeten kleden.

De avondmaaltijd hebben we weer bij een Indiaas restaurant genoten. Kip Tandoori met Naan brood, wederom alles met de handen te verorberen. Het blijft wat ingewikkeld, maar lekker was het zeker. Straks nog wat kletsen, misschien nog een spelletje pool spelen en dan onder zeil om fit te zijn voor ons avontuur morgen.

Na een nieuw ontbijtje (een broodje met Kaya, soort van pasta van ei en kokosnoot, erg lekker) op naar de bus. Na een ijskoude busreis (de airco staat zo hoog dat Judica zich aankleedt als ze de bus in gaat) komen we aan bij de ingang van het nationale park. We schrijven ons in (het biedt hoop dat ze bijhouden wie er in het park zijn) en beginnen aan de wandeltocht.

Al vrij snel komen we tot de conclusie dat het fraaie wandelpad dat ons het park in leidt niet het hele park doorloopt. Na een kleine kilometer wordt het pad voor slipperdragenden onbegaanbaar en besluiten we maar om te keren. Stom, hadden we ons nu toch maar op jungle gekleed.

Eenmaal terug bij de ingang van het park ‘ontdekken’ we nog een klein bezoekerscentrum met een paar maquettes, opgezette dieren en hippe computerpresentaties. Leuk en misschien ook surrogaat voor de dingen die we in het park niet gezien hebben.

Door de verzengende hitte lopen we dan maar een stukje terug, richting de strandboulevard. Of in elk geval, dat is wat we denken. De wandeling blijkt veel langer dan gedacht en na een eindje langs de weg te hebben gelopen en de eerste regendruppels te hebben geïncasseerd besluiten we de bus maar te nemen. Aan de strandboulevard is het alles luxe: dure resorts, gepeperde restaurants en glimmende hotels. We wandelen, inmiddels al wat hongerig, langs menig overprijsd eethuis, totdat we wat hoop aan de horizon ontwaren: een KFC!

Kentucky Fried Chick telt niet als inheems eten, dus we doen (min of meer voor de vorm) nog even ons best iets Maleis te vinden. Tot onze vreugde vinden we vlakbij de KFC ook een foodcourt. Voor nog geen 4 ringgit per persoon krijgen we daar allebei een lekkere rijstschotel: Michiel met pittige kip en Judica nasi. Lekker en zeker beter dan een pot vette kipkluiven uit de states.

Veel strand zien we de rest van de middag niet meer. Het weer is wat druilerig geworden en we besluiten terug de stad in te gaan. Als we eenmaal (via een omweg of twee) weer bij het hotel aankomen is het alweer 5 uur. We rusten wat en frissen ons op, om dan de avond in Little India door te brengen.

In Little India, of althans de vier straten die door Indiërs bewoond worden, is het een grote feestelijke boel. Kraampjes buiten, wierrooklucht, Hindoestaanse muziek, heel gezellig. We eten een pannenkoekbroodje met kip en ei en strijken later neer bij een groot Tandoori restaurant. Daar eten we (zonder bestek, slechts met de handen) nog wat naanbrood met kip. Erg lekker!

Morgen reizen we af naar de Cameron hooglanden. Om zes uur in de morgen wel te verstaan. Een goede reden om wat bijtijds te gaan slapen dus. Een slaapadres hebben we maar vast geboekt, want vanaf morgen is het een week schoolvakantie in Maleisië. Dit keer gaan we voor sober: een tweepersoonskamer met gedeelde badkamer. Het zal ons benieuwen…

Gelukkig hadden we voor vandaag geen hele wilde plannen. Voornaamste activiteit, zo stelden we ons voor, zou een treinritje Penang Hill op worden. Vanochtend dus, na een Europees ontbijt hier ergens in de straat, op richting busstation.

Ons was in het hotel verteld dat we bus 204 zouden moeten nemen, maar eenmaal bij de bushalte aangekomen vertelde een man van Rapid Penang ons dat het bus 10 zou moeten worden. Hij vertelde ons dat de bergtrein naar de 800 meter hoge top van Penang Hill tot het eind van het jaar uit de running is en de enige manier naar boven momenteel met een 4x4 jeep is.

Maakt niet uit. Wij zijn blij in bus 10 gestapt en kwamen na een uurtje (het was niet ver, maar de bus deed er gewoon lang over) aan bij de botanische tuinen van Penang. Daar troffen we inderdaad een stelletje jeeps aan compleet met groen geüniformeerde chauffeurs. 60 ringgit voor een retourtje. Dat is best veel, een euro of 15, zeker voor een ritje van 5 kilometer. Maar na een uur met de bus wilden we ons niet meteen uit het veld laten slaan. Naar boven dus maar.

De weg omhoog was erg steil, soms wel 30%. Onderweg kwamen we nog wat aapjes tegen die gezellig op de reling zaten te spelen. Boven aangekomen was het uitzicht aanvankelijk wat mistig, maar na een paar minuten trokken de wolken weg en kregen we een mooi uitzicht op Georgetown. Bovenop de heuvel is verder niet zo heel veel te doen. Er is een Hindoe tempel en een moskee. Verder nog een paar gesloten restaurants.

Na een uurtje weer terug naar beneden dus. Toen nog een uurtje terug met bus 10 (een ritje van maar 2 ringgit per persoon, overigens) en op weg naar het Penang State Museum. Daarvan hadden we gelezen dat het mooi en goed ingericht was. En dat viel niet tegen. In het museum was het een en ander te lezen en zien van de verschillende bevolkingsgroepen in Penang en Maleisië. Interessant en leerzaam.

Voor het avondeten maar weer terug naar het foodcourt waar we gisteravond ook al gegeten hebben. Dit keer geen sushi, maar wat ‘Westers’ eten. Kip met rijst, een lekker sausje, voor Judica wat patat en voor mij met spaghetti. Erg lekker. Maar morgen eten we Maleis, heus!

Een hele wilde dag hebben we er eigenlijk niet meer van gemaakt. We hadden weinig inspiratie. Hadden we gisterochtend nog wat haast om op tijd bij het postkantoor te zijn (onze studieboeken wilden graag al naar huis), vanochtend wachtte er niemand op ons. Dus: laatste ontbijtje, laatste douche, laatste kopje koffie, laatste vijf minuten op het bankje voor het huis, laatste toiletbezoekje, laatste keer bezemen enzovoorts. Het verbaasde me overigens nog hoeveel rotzooi we in drie maanden tijd toch in dat kleine huisje hebben weten te slepen. Maar het is nu allemaal weer weg.

Sommige spulletjes hadden we niet meer nodig, maar waren nog te goed om weggegooid te worden (waaronder een prachtige waterkoker). Die hebben we apart gehouden en ‘doorgeschoven’ naar vrienden die nog op het eiland blijven (al zijn ze er nu allemaal even niet). Toen nog een afscheidspakje voor Ed gemaakt. Een grote fles Tiger bier met twee ansichtkaarten (en een losse Chang kroonkurk en Schweppes bliklipje). Het zijn misschien valse sentimenten, maar het leek ons toch een goede manier om de gezellige drankjes bij zonsondergang aan het eind van een dag in het water te gedenken.

Vanmiddag hebben we nog een laatste rondje Sairee gemaakt. Even wat winkeltjes bekeken, over het strand gelopen en ‘beach front’ geluncht. Daarna gunden we onszelf nog een massage. Het immers maar een keer de laatste dag op Koh Tao. Allebei een heerlijke oliemassgage Thai stijl. Heel ontspannend en de eerste Thaise massage voor Judica.

En dan de scooter: die moest natuurlijk ook weer terug. Maar niet voordat alle bagage het huis uit versleept was. Ik heb het ritje van het huis naar het dorp dus een paar keer op en neer gereden. Een goede manier om niet teveel acht op het ‘laatste ritje op Koh Tao’ te slaan. De motorfiets had nog een paar krasjes opgelopen, dus we moesten dokken. Gelukkig niet idioot veel, maar gezien de afmeting van de krasjes toch nog altijd veel. Ach, een bekend probleem hier op Koh Tao.

Nu zitten we voor de laatste keer bij Pranee’s Kitchen, te wachten totdat onze zondige Summer Burgers ons komen begroeten. Vier minuten geleden is de eerste avondfilm, dit keer ‘Fun with Dick and Jane’ (?) begonnen. Tot pak ‘m beet half 9 blijven we hier wat rondhangen, daarna gaan we de boot op. Die vertrekt dan om 9 uur voor een 8 uur durende vaart naar Suratthani, Zuid-Thailand. Dan met een minivan de grens met Maleisië over op zoek naar nieuw avontuur in Penang. Eerlijk gezegd zijn mijn reisvaardigheden na 3 maanden rust en gemak wel wat roestig geworden, dus helemaal gerust ben ik er nog niet op. Maar dat komt snel genoeg weer goed…

Ik heb al geprobeerd de situatie uit te leggen. De lijntekening, achterop een of andere notitie in onleesbaar handschrift, is daarvan getuige. Het geeft de hoofdstraat weer met daaraan de zijstraat waarvan wij op onze scooter kwamen aangereden. Voor de zekerheid en om te laten zien dat ik me van alle verkeersregels bewust was, staan op de tekening ook een stopbord voor de zijstraat en een snelheidslimiet voor de hoofdweg gekrabbeld. Ik moet heftig aandringen om in Engels aangesproken te worden. “Speak English, I don’t speak Thai. Speaking Thai is impolite!”

Al een aantal keer heb ik aangegeven dat ik best wat geld wil geven zodat haar echtgenoot zijn medische kosten kan betalen, maar dat ik zeker niet van plan ben om schuld te aanvaarden of te beloven een idiote doktersrekening voor mijn rekening te nemen. Ik leg nog maar eens uit dat wij netjes stil stonden, maar dat meneer veel te hard reed en daardoor niet tijdig kon remmen. Bovendien verdenk ik hem ervan wat gedronken te hebben. Dat alles wordt verstaan, maar niet beantwoord.

Het geld dat ik aangeboden heb is te weinig, wordt me steeds verteld. Ik moet wachten op de politie en de hele doktersrekening betalen, wat die ook moge bedragen. Als ik vraag of ik buiten mag wachten wordt me dat bruut geweigerd. Mevrouw en de onduidelijke man achter het bureau spannen samen in hun poging mij dat duidelijk te maken. Ik kijk nog eens naar de ongelukkige tourist achter de tralies en dring niet verder aan.

Dan bedenk ik me dat ik misschien wat hulp zou kunnen gebruiken. Direct na de aanrijding had ik de sleutels van de scooter al aan Judica gegeven en haar gevraagd naar huis te gaan. Beter om het alleen te regelen. Je weet het met die Thai nooit. De telefoon zit nog in Judica’s tas en die staat inmiddels thuis. Ik besluit het erop te wagen en de pafferige bureau-Thai om een belletje te vragen. Uit mijn portemonnee pak ik het kaartje van de duikschool en ik vraag of ik het nummer dat erop staat mag bellen.

Het visitekaartje wordt uit mijn hand genomen en bestudeerd. De Thai en mevrouw overleggen en ik hoor ze de naam van de Thaise eigenaar van de duikschool noemen. Misschien een bekende van ze? Ik weet dat hij in aanzien staat, maar of dat me helpt? Het telefoontje hoef ik niet meer te plegen. Mevrouw draait als een blad aan de boom om in de wind en begint over geld. Op mijn bod van 50 euro ontving ik nu ineens een tegenbod: 75 euro, dat zou moeten volstaan. Ik besluit eieren voor mijn geld te kiezen en niet meer over geld te zeuren. Uit mijn zorgvuldig verborgen gehouden portefeuille haal ik het geld. Iedereen kijkt opeens weer vriendelijk en nu de zaken gedaan zijn wordt er gegroet. Mevrouw biedt me een ritje naar huis aan en ik besluit maar een stukje mee te rijden, gewoon om goede wil te tonen.

De laatste kilometer loop ik naar huis. Ik weet dat Judica op me wacht en waarschijnlijk ongerust is. Alles ging zo snel dat ik geen tijd had gehad te zien of ze zich bezeerd had. Alles leek okee, maar toch… Eenmaal thuis blijkt alles in orde. Judica was natuurlijk bezorgd, geen idee hebbend wat er te gebeuren stond. Wonder boven wonder blijkt onze scooter bepaald niet de schade te hebben geleden die meneer wel te incasseren had gekregen. Zonder krassen staat hij op z’n vertrouwde plek onder de boom.

Ik vertel Judica dat alles met een sisser is afgelopen. Meneer had een paar nare schrammen op z’n linkervoet opgelopen, maar de voet zelf was verder niet gebroken, hooguit wat gekneusd. Een vliegensvlugge röntgenfoto had dat terwijl ik op het bureau zat uitgewezen en mevrouw was niet te onvriendelijk om me dat weetje te onthouden. Wiens schuld het nu precies was blijft onduidelijk. Wij stonden netjes te wachten om de kruising op te draaien, maar moesten dat door de steilte van de zijweg wel al op de kruising doen. Meneer reed veel te hard. Hij lijdt nu de pijn en wij zijn een dagbudget armer. Zand erover en niet meer over praten.

Na een heerlijke lunch op weg naar huis, bergje omhoog om op de hoofdweg te draaien. Terwijl Michiel naar links kijkt zie ik rechts een motor op ons afkomen. Ik roep ‘let op’ en Michiel kijkt om, in slow motion komt de motor steeds dichterbij. Te weinig tijd om nog vooruit te rijden. De bestuurder remt, slipt en schuift ons de laatste halve meter over het asfalt tegemoet. Ik spring half van de brommer af als deze ons raakt.

Binnen een halve seconde staan Michiel en ik weer op de been om ons over de Thai te buigen. Everything okay?  We schuiven de motor en brommer aan de kant. Onze brommer reed niet dus ik was al bang dat hij stuk was maar Michiel hield een koel hoofd en haalde hem uit de versnelling. Mijn poging om de brommer te verschuiven gingen nu erg makkelijk en prompt duwde ik de brommer tegen de Thai aan die voor onze brommer was gaan staan en begon te kermen. Oepsiefloepsie.

Uit eerdere verhalen weten we dat je mensen hier blijkbaar goed af kunt kopen. Michiel probeerde het met een bod van 50 euro maar dat werd afgeslagen want ‘You were wrong’. Ik vraag Michiel of ik weg moet gaan, al het bewijsmateriaal meenemende en minder gedoe. Terwijl hij de man naar de 20 meter verder gelegen kliniek helpt probeer ik de brommer. De spiegel hangt scheef maar hij start.

Michiel komt nog naar buiten en ik zeg dat ik naar huis ga. Onderweg durf ik niet harder dan 20 en ben ik bang achtervolgd te worden. We horen zoveel verhalen over maffia op dit eiland. Thuisgekomen zet ik de brommer ‘boven’ neer zodat hij vanaf de weg niet gezien kan worden en ga naar binnen. Ik tril en maak me zorgen. Hoe gaat het met mijn lief? Heen en weer lopen, naar buiten en naar binnen gaan. Geen seconde rust in mijn hoofd. Een koude douche lucht wat op en ik neem me voor niet het ergste te denken en te wachten. In mijn hoofd komen beelden van Thaise gevangenissen naar boven, advocaten, rechtzaken en andere rampscenario’s. Kan ik misschien nog iemand bellen om te helpen? Michiel zei dat hij het zou afhandelen en ik wil hem niet in de weg zitten. Hij weet wat’ie doet.

Na 1,5 uur (viel nog mee al ben ik een bonk stress) wordt er op de deur geklopt. Hoopvol vraag ik ‘Michiel’ en kan ik hem in de armen vallen. Uiteindelijk viel het allemaal mee en zijn we met name geschrokken. Even knuffelen op bed en een bak ijs helpen daar wel bij.

Toch is het leuk als er zo nu en dan even iets anders gaat. Na een stressvolle dag in het water en in de shop (‘hoe staat de pet van de baas vandaag?’) gaan we meestal op een van onze vaste stekkies wat eten: schnitzel bij Bam Bam, curry bij Pranee’s, fried rice bij Tukta of een gevulde omelet bij Yang’s. Maar gisteren niet: we waren uitgenodigd voor de pool party bij David Jones’ Locker, de duikschool waar de hoog-technische vriend Kris van onze Nederlandse instructrice Marielle werkt. Elke vrijdag is het daar feest in en rondom het zwembad. Met gratis barbeque!

Wij stonden natuurlijk vooraan voor een paar verseverbrande spiezen met grote stukken kip, paprika en ui. Heerlijk! En na spies, maïs, gepofte aardappel en wat gekeuvel richting zwembad. Feitelijk geen grote verandering, want de bar grenst letterlijk aan het water. Vanuit het water een pilje bestellen heeft z’n hele eigen charme. Judica’s waterdichte camera mocht mee en we hebben in alle meligheid dan ook de nodige malle kiekjes gemaakt. Zo zijn er plaatjes van Judica die probeert op een opblaasbare banaan te klimmen, beelden van duikinstructeurs die (verloofd en al) toch hun ogen niet van al het vrouwvolk af kunnen houden en natuurlijk een aantal obligate gekke bekken.

Oh, en ik ben een klein handeltje begonnen. Op het eiland worden kaarten met de meest voorkomende vissen verkocht. Handig om uit te leggen (of na te zoeken) wat er beneden zoal zwemt. Zelfs de meest eenvoudig uitgevoerde kaarten gaan nog voor 600 baht (15 euro) over de toonbank. Dat kan natuurlijk ook anders. Na 5 dagen achter de computer (Judica: is het nou nog niet klaar? ik mis je!) alle vissen op een rijtje gezet te hebben, heb ik vandaag bij een klein drukkerijtje op het eiland mijn eigen viskaarten laten maken… voor een fractie van de prijs. Nu zien of ik mensen kan interesseren om mijn kleine geplastificeerde almanak voor 200 baht aan te schaffen. Zij blij, ik blij. Zo zie je maar, ook in het paradijs wordt handel gedreven. Had ik trouwens al gezegd dat we hier tegenwoordig elke dag flinke hoosbuien hebben? Het paradijs is een beetje ontregeld…